Qəzəl 3669

به درد و داغ دل بیقرار می چسبدشرر به سوخته بی اختیار می چسبد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3672

شبی ستاره دولت به بام ما افتدکه از لب تو شرابی به جام ما افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3687

خوشا سعادت آن دل که آب می‌گرددکه شبنم آینه آفتاب می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3688

گل عذار تو بی‌آب و تاب می‌گرددسواد زلف تو موج سراب می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3693

فلک ز لنگر من باوقار می گرددزمین ز سایه من بیقرار می گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3698

ز نوبهار کجا گل شکفته می گردد؟گل از ترانه بلبل شکفته می گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3704

نمرده، عمر کسی جاودان نمی‌گرددخراب تا نشود این دکان نمی‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3705

جهان حیات کسی را ضمان نمی‌گرددکه مصدر اثری در جهان نمی‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3706

بغیر اشک که راه نگاه من بنددکه دیده قافله ای چشم راهزن بندد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3711

جز آن دهن که ازو خنده سر برون آردکه دیده پسته که از خود شکر برون آرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3712

چه غم ز خاطر ما دیدنی برون آرد؟چه خار از دل ما سوزنی برون آرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3715

چه نکهت است که باد بهار می آرد؟که هوش می بدر از دل، قرار می آرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3719

چنان کز آن لب خامش عتاب می باردز آرمیدن ما اضطراب می بارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3725

که می تواند ازان چشم چشم بردارد؟که ریشه از صف مژگان به هر جگر دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3727

چه وسعت است که این بحر پرگهر داردکه هر حباب در او عالم دگر دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3729

تمام رس نبود باده ای که کف داردکه عیب دار بود گوهری که تف دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3734

دل رمیده ما شکوه از وطن داردعقیق ما دل پرخونی از یمن دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3737

همین نه فاخته در سر هوای او داردبه هر که بنگری این طوق در گلو دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3748

چه باک حسن ز چشم پر آب می دارد؟که باده آتش از اشک کباب می دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3749

چه باک دانه خال از گزند می دارد؟ز چشم زخم چه پروا سپند می دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3760

تو آن نه ای که ره از خود بدر توانی بردنمرده از سر خود دردسر توانی برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3765

ترا چه غم که شب ما دراز می‌گذرد؟که روزگار تو در خواب ناز می‌گذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3767

همین نه چشم مرا روشن آن دلارا کردکه ذره ذره خاک مرا سویدا کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3778

نمی توان ز کرم منع باده خواران کردبه دست بسته سبو هرچه داشت احسان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3784

مرا ز خویش کی آن غنچه لب جدا می کرد؟به حرف و صوت اگر شوقم اکتفا می کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3788

ز رفتن تو دل خاکسار رفت به گردبنای صبر و شکیب و قرار رفت به گرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3789

دل غریب مرا بوی گل بجا آوردکز آن بهار خبرهای آشنا آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3796

ز یاد عیش مرا سینه زنگ می گیردز آب گوهرم آیینه زنگ می گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3798

ملال در دل آزاده جا نمی گیردزمین ساده ما نقش پا نمی گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3803

بهار را چمنت مست رنگ و بو سازدنقاب را رخت آیینه دورو سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq