Qəzəl 4182

بی حاصلی که تربیت بید می کنداین شغل پوچ را به چه امید می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4188

بر باد می دهد سر بی مغز چون حبابهر کس برای کسب هوا سیر می کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4204

هر چند یار ما همه جا جلوه می کندنتوان دلیر گفت کجا جلوه می کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4206

زاهد هوای عالم بالا نمی کنداین رود خشک روی به دریا نمی کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4208

الفت به عاشقان سگ آن کو نمی‌کندوحشت رَم از طبیعت آهو نمی‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4210

در موج خیز غم دل آزاد نشکندجوهر طلسم بیضه فولاد نشکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4214

شد چون هدف سر که درین خاکدان بلندکز شش جهت نگشت صدای کمان بلند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4215

جمعی که زیر تیغ فنا دست وپا زنندچون موج پشت دست به آب بقا زنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4216

آنها که در چمن قدح مل نمی زننددست نشاط در کمر گل نمی زنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4219

گر یوسف مرا به دو عالم بها کنندگرد کسادیم به نظر توتیا کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4220

جمعی که قطع راه به مژگان تر کنندچون رشته دست در کمر صد گهر کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4223

گیرم نقاب دور ز سیمای او کنندکو چشمی آنچنان که تماشای او کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4230

آمد بهار وخلق به گلزار می رونددیوانگان به دامن کهسار می روند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4239

آن را که در جگر نفس آتشین بودخورشید آسمان وچراغ زمین بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4243

بیرون ز خود کسی که پی مدعا رودبر پشت بام کعبه به کسب هوا رود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4275

صد شِکوه به جا ز دلم جوش می‌زندشرم حضور مانع اظهار می‌شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4276

گفتار صدق، مایهٔ آزار می‌شودچون حرف حق بلند شود دار می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4278

از یاد وصل، دیده من سیر می‌شودمهتاب در پیاله من شیر می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4287

از حسن نوخطان دل ما تازه می شودداغ کهن ز مشک ختا تازه می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4289

بی‌روی دل گره ز زبان وا نمی‌شودطوطی ز پشت آینه گویا نمی‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4304

عشق غیور تن به نصیحت کجا دهدطوفان عنان کجا به کف ناخدا دهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4312

آن را که عشق بخت جوانی نمی دهداز حادثات خط امانی نمی دهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4316

از پیچ وتاب عمردرازم بسر رسیدتا ریشه ام چو رشته به آب گهر رسید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4320

از نغمه پرده مطرب دستانسرا کشیددام پری شکار به روی هوا کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4326

تا کی درین جهان مکرر به سر کنیدخود را به یک پیاله جهان دگر کنید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4328

در مشرب من صبح چه گویم چه اثر داداین شیر مرا غوطه به دریای شکر داد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4329

تا روشنی صدق به دل یار نگرددگفتار تو آیینه کردار نگردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4337

از گردش افلاک کجا دل گله دارد؟این خانهٔ ویران چه غم زلزله دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4349

هر شیشه دلی حوصله شور نداردعریان جگر خانه زنبورندارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4358

پروای خط آن عارض گلفام ندارداز سادگی این صبح غم شام ندارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq