Qəzəl 3988

ز آفتاب اگر خلق چشم آب دهدز عارض تو نظر آب آفتاب دهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3995

اگر به پیرهن گل وگلاب باز آیدامید هست به جوی من آب باز آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4007

برون ز کیسه ممسک درم نمی آیدز دست بسته سخا وکرم نمی آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4015

دو چشم شوخ ترا دیده‌بان نمی‌بایدکه آهوان حرم را شبان نمی‌باید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4028

خط عذارتو خورشید رابه دام کشیدز هاله حلقه به گوش مه تمام کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4039

خط را گذار برلب آن سیمبر فتادسرسبز طوطیی که به تنگ شکر فتاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4053

پروانه‌ای که گرد تو یک بار می‌پرداز شاخسار شعله شرروار می‌پرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4054

راهی که مرغ عقل به یک سال می‌پرددر یک نفس جنون سبکبال می‌پرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4079

عیسی دمی کجاست به درد سخن رسدگردد تمام گوش وبه فریاد من رسد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4100

لعل لبش ز سبزه خط دلنواز شدزین قفل زنگ بسته در عیش باز شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4113

از سرگذشته سربه گریبان نمی کشداین شمع کشته ناز شبستان نمی کشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4114

چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشداز باغ برگ عیش به دامان نمی کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4115

یک دل ز ناوک مژه او رها نشداین تیر کج ز هیچ شکاری خطا نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4116

خط ترا که دید که زیر و زبر نشداین رشته راکه یافت که بی پاوسرنشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4117

چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکداز آرمیدن دل من جستجو چکد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4118

شرم از نگاه آن گل سیراب می چکدزان تیغ الحذر که ازو آب می چکد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4120

ساقی به یک پیاله که وقت سحر رساندما را ازین جهان به جهان دگر رساند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4127

آنان که دل به معنی بیگانه بسته اندبر روی آفتاب در خانه بسته اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4131

مردان ز جان خویش نه آسان گذشته اندخون خورده اند تا ز سر جان گذشته اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4134

جمعی که هوش خود به می ناب داده اندخرمن به برق وخانه به سیلاب داده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4142

آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اندبالین و بستر از گل بی خار کرده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4149

گوش از برای نغمه تر آفریده اندوز بهر روی خوب نظرآفریده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4155

جمعی که زیر خاک دل پاک می برندبا خود بهشت را به ته خاک می برند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4156

این غافلان که دست به پیمانه می‌برنداز چشم شیر شمع به کاشانه می‌برند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4158

آزادگان کجا غم دستار می خورنداین پر دلان قسم به سر دارمی خورند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4163

ابر بهار سینه به گلزار می زندخون شفق علم ز سر خار می زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4169

زینسان که شیشه خنده مستانه می زندآخر شراب بر سر پیمانه می زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4171

جمعی که در لباس می ناب می کشنددام کتان به چهره مهتاب می کشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4174

محبوس آسمان چه پروبال واکنددر زیر سنگ سبزه چه نشو ونما کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4176

آرام را خرام تو آتش عنان کندآیینه را حجاب تو آب روان کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq