Qəzəl 2321

رغبت می را کند چندان که نوشیدن زیادمی شود شوق لب میگون زبوسیدن زیاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2323

غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟زردی از آیینه هیهات است روشنگر برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2327

هرکه با خود درد و داغ دل‌سِتان را می‌بردبی‌تکلف حاصل کون و مکان را می‌برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2329

جنبش مژگان حضور از دیده و دل می بردچشم بسمل لذت از دیدار قاتل می برد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2340

بوسه چون محروم از آن لبهای خندان بگذرد؟مور ما چون تلخکام از شکرستان بگذرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2347

در غبار خط همان زلفش بود جویای دلخاک سیر از صید چشم دام نتوانست کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2354

مهر خاموشی مرا گنجینه اسرار کرددامنم را چون صدف پر گوهر شهوار کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2356

هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کردسنگلاخ دهر را بر خویشتن هموار کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2365

سبزه خط دود از آن رخسار آتشناک کرددیده آیینه را جوهر پر از خاشاک کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2368

سیل اشک من بساط سبزه را پامال کردگوشمال ناله من بلبلان را لال کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2373

شورش سودا مرا از قید تن آزاده کرداز سر خم خشت را آواره جوش باده کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2374

هر که چون آب روان آیینه خود ساده کردسرو را چون بندگان در پیش خود استاده کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2378

یاد باد آن بی حقیقت را که یاد ما نکردبر فلک شد دود آه ما و سر بالا نکرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2400

خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خوردآب را نتوان چنین خوردن که او خون می خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2404

از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زدباز آن آیینه رو نقشی عجب بر آب زد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2407

خاطر آزرده را سیر گلستان می گزدشور بلبل، خنده گل، بوی ریحان می گزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2411

از حریص افزون به قانع فیض احسان می‌رسدروزی مور از شکرخند سلیمان می‌رسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2412

بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شدحلقه های زلف یکسر حلقه گرداب شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2414

دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شداین خراب آباد آخر آهنین بنیاد شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2425

جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟دل به جان آمد ز وحشت دل شکاران را چه شد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2431

هر سخنسازی به آن آیینه رو همخانه شدطوطی بی طالع ما سبزه بیگانه شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2435

ماند دلتنگ آن که باغ دلگشای خود نشددربدر افتاد هر کس آشنای خود نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2445

زخم گل آب از نوای آبدارم می‌کشدشور بلبل خجلت از جوش بهارم می‌کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2449

تیرگی از مد احسان جان روشن می کشدرشته میل آتشین در چشم سوزن می کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2450

گرچه عمری شد صبا مشق ریاحین می کشدخجلت روی زمین زان خط مشکین می کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2458

دست چون عیسی زدنیا پاک می باید فشاندگرد ره در دامن افلاک می باید فشاند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2459

عمر رفت و خار خارش در دل بیتاب ماندمشت خاشاکی درین ویرانه از سیلاب ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2464

از غبار خط دهان تنگ او پوشیده مانددیدنی نادیده و نادیدنی در دیده ماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2468

حیف کز آیینه رویان پاکدامانی نماندچشم شرم آلود و روی گوهرافشانی نماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2472

از سر زانوی خود آیینه دارت داده اندبنگر این آیینه از بهر چه کارت داده اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq