Qəzəl 1831

کنون که از کمر کوه موج لاله گذشتبیار کشتی می، نوبت پیاله گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1832

ز بوی زلف تو باغ آنچنان معطر گشتکه خاک مشک تر و داغ لاله عنبر گشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1844

سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفتدو دست صبح به روی خود آفتاب گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1861

رویی کز او نریخته است آبرو کجاست؟ابرتری که تازه شود جان ازو کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1862

شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماستموج شراب، سرخی سرهای باب ماست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1863

فتح و ظفر ز خودشکنی زیر دست ماستچون زلف و خط، درستی ما در شکست ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1869

درد دلم ز پرسش ارباب عادت استبیماریی که هست مرا، از عیادت است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1871

آن خال لب ستاره صبح قیامت استعمر دوباره سایه آن سرو قامت است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1876

با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟با خط و زلف، سنبل و ریحان چه حاجت است؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1887

ما را کلاه فقر به افسر برابرستسد رمق به ملک سکندر برابرست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1898

جانهای آرمیده ز مردم رمانترستآبی که ایستاده تر اینجا روانترست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1915

نقد نشاط در دل گنجینه خم استاین گنج در عمارت دیرینه خم است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1921

آیینه را توجه خاطر به گلخن استهر جا صفای قلب دهد روی، گلشن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1923

راز نهان ز سینه در انداز جستن استاز زور باده شیشه ما در شکستن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1925

آسودگی به گوشه عزلت نشستن استسررشته امید ز عالم گسستن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1926

روشنگر وجود به راه اوفتادن استدر جویبار، سبزی آب از ستادن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1936

در هر دلی که ریشه کند پیچ و تاب عشقپیوسته همچو زلف، سرش در کنار اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1939

شاهنشهی است عشق که دل جلوه گاه اوستآهی که خیزد از دل ما گرد راه اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1942

محتاج کی به نشأه می چشم مست توست؟پر خون دهان جام می از پشت دست توست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1951

دستی به جام باده حمرایم آرزوستدست دگر به گردن مینایم آرزوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1952

تا خط به دور ماه رخت هاله بسته استاز هاله مه به حلقه ماتم نشسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1960

یک دل هزار زخم نمایان نداشته استیک گل زمین هزار خیابان نداشته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1962

بر گلشن آنچه زان گل خودرو گذشته استبر زخم های تازه کی از بو گذشته است؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1972

روی شکفته شاهد جان فسرده استآواز خنده شیون دلهای مرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1973

دل را ز کینه هر که سبکبار کرده استبالین و بستر از گل بی خار کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1974

شیرین تبسمی که مرا راه دین زده استاز موم، مهر بر دهن انگبین زده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1977

از تیر غمزه اش دل دیوانه پر شده استبیرون روم که از پری این خانه پر شده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1983

شرم گناه رهبر توفیق بوده استعصیان غبار لشکر توفیق بوده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1984

شیرازه طرب خط پیمانه بوده استسیلاب عقل، گریه مستانه بوده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1987

تا دست من به گردن مینا رسیده استکیفیتم به عالم بالا رسیده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq