Qəzəl 1632

این چه حرف است که در عالم بالاست بهشت؟هر کجا وقت خوشی رو دهد آنجاست بهشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1636

اوست سرور که کلاه و کمر از یادش رفتآن توانگر بود اینجا که زر از یادش رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1644

خیال آب مرا در سراب‌ها انداختامید گنج مرا در خراب‌ها انداخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1647

ز شرم در حرم وصل جان محرم سوختفغان که تشنه ما در کنار زمزم سوخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1654

چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاستز سبزه موی بر اندام گلستان برخاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1657

خط نرسته ازان لعل آتشین پیداستز لطف، زهر خط از زیر این نگین پیداست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1664

خراب حالی ما از درازی دست استز همت است که دیوار ما چنین پست است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1671

بنای صبر که همسنگ کوه الوندستبه یک اشاره موی میان او بندست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1683

سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرستچه عشرتی است که پروانه کم، چراغ پرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1699

اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک استز خط، لب تو گناهی به توبه نزدیک است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1707

دل رمیده ما را صدای پا سنگ استبر آبگینه ما نقش آشنا سنگ است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1708

نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ استکه رزق نخل برومند از ثمر سنگ است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1710

سرود مجلس ما جوش مستی ازل استبط شراب در اینجا خروس بی محل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1714

همین نجابت ذاتی است آنچه محترم استبزرگیی که بود عارضی کم از ورم است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1722

خزان بیجگران نوبهار مردان استبه تیغ غوطه زدن سبزه زار مردان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1724

سیاهِ روی عقیق از جدایی یمن استکبودِ چهره یوسف ز دوری وطن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1740

خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوستکباب آتش بی زینهار طلعت اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1741

ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته استز جستجوی دوا بی نیاز ساخته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1743

مرا به سیل سبکسیر رشک می آیدکه غیر صدق طلب راهبر نخواسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1749

به نامرادی ما عشق مایل افتاده استوگرنه مطلب کونین در دل افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1751

نه خط ز خال لب یار سر برآورده استکه در هوای شکر، مور پر برآورده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1753

کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده استچو خضر غوطه به سر چشمه بقا زده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1755

به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده استبه یک پیاده کسی لشکری بهم نزده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1767

میی که درد ندارد صفای درویشی استگلی که رنگ نبازد لقای درویشی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1772

فضای دشت ز خونین دلان گلستانی استز خود برآ که عجب دامن بیابانی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1774

ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی استدهان پسته پر از خون دل ز خندانی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1778

در آن مقام که حیرت دلیل دانایی استنفس شمرده زدن نیز بادپیمایی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1797

به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیستبه این صفا، گهری در ضمیر کوثر نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1808

اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیستکه تنگنای جهان جای دل تپیدن نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1810

چه خستگی است که در چشم ناتوان تو نیست؟چه دلخوشی است که در گوشه دهان تو نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq