Qəsidə 14

چه دولت بود یارب اصفهان را در کنار آمدکه از خاور زمین صاحبقران کامکار آمد

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Türki qəzəl 20

Qəflətdən oldu Xosrovi-Turan zəbuni-HindHər kim gedər yuxuya, qara onu tez basar

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 21

خاکیان را از فلک امید آسایش خطاستآسمان با این جلالت گوی چوگان قضاست

Saib TəbriziQəsidə8 dəq
Qəzəl 22

رتبهٔ بالِ پری باشد پَرِ تیرِ تو راشوخی چشمِ غزالان است زِهگیر تو را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 26

تشنهٔ خون کرد مستی چشمِ فتّانِ تراخوابِ سنگین شد فسانی تیغِ مژگانِ ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 32

خدایا شاه ما را صحت کامل کرامت کنبه غیر از درد دین از دردها او را حمایت کن

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Qəzəl 32

صوفیان بردند از ره چشمِ جادوی ترادر کمندِ وحدت آوردند آهوی ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 33

گر‌چه محجوب از نظر کرده‌ است بی‌جایی تراهمچنان جوید ز هر جایی تماشایی ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 34

اصفهان یک دل روشن ز چراغان شده استپل ز آراستگی تخت سلیمان شده است

Saib TəbriziQəsidə4 dəq
Pərakəndə şeir 35

تا کی به شعله ای نزند جوش داغ ما؟پیش از فتیله چند بسوزد چراغ ما؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 39

در طلب سستی چو اربابِ هوس کردن چرا؟راهِ دوری پیش‌داری، رو به پس‌ کردن چرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəsidə 43

زهی ز چین جبین آیه آیه سوره نورز خال تازه کن داغهای لاله طور

Saib TəbriziQəsidə7 dəq
Pərakəndə şeir 50

خاکساری مشرب و افتادگی دین من استبالش خارای من از خواب سنگین من است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 53

نالهٔ من می‌زند ناخن به دل ناهید راگریهٔ من تازه رو دارد گلِ خورشید را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 55

کجروی بال و پرِ سِیرَست بد کردار راراستی سنگِ رهِ رفتار باشد مار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 56

آه می‌باشد مسلسل خاطرِ افگار رادر درازی نیست کوتاهی شبِ بیمار را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 63

چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور راداغِ بی‌تابی چراغان کرد کوهِ طور را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 64

سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر راکز کمان بال و پر پرواز باشد تیر را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 67

عیدست مرگ دست به هستی فشانده راپروای باد نیست چراغ نشانده را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 75

ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس رامی‌کِشد ایمانِ من در خون، لبِ افسوس را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 78

بر سر گردون گل انجم سرشک ما زده استباده گلرنگ ما گل بر سر مینا زده است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 82

صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش راپردهٔ رویِ توکّل ساز، کارِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 83

غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش راروشن از آبِ گهر کردم چراغِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 85

من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش راچون کنی پنهان ز چشمِ خلق حالِ خویش را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 86

بس که بر رویم غبار کلفت از هر سو نشستگرد از تمثال من آیینه را بر رو نشست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 88

در محبت جز تهیدستی متاعی باب نیستهر که را دل هست اینجا از اولوالالباب نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 91

چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ رابخیهٔ جوهر شود زخمِ نمایان تیغ را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 92

در محبت کام نتوان بی دل خونخواره یافتغنچه خونها خورد تا چون گل دل صدپاره یافت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 99

چشمت از گوشه میخانه بلاخیزترستپسته تنگ تو از بوسه شکرریزترست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 99

نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق رابس بود پیمانهٔ من تا قیامت خلق را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq