Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
همیشه از دل من آه سرد می خیزدازین خرابه شب و روز گرد می خیزد
Qəzəl 3821به گریه کی ز دل من غبار می خیزد؟به آب چشم چه گل از مزار می خیزد؟
Qəzəl 3827ز جلوه تو دل روزگار می ریزدبنای صبر و شکیب و قرار می ریزد
Qəzəl 3834شکوفه از افق شاخسار پیدا شدستاره سحر نوبهار پیدا شد
Qəzəl 3835ز طرف روی تو خط سیاه پیدا شددر آفتاب قیامت پناه پیدا شد
Qəzəl 3837اگر چنین سخن ما بلند خواهد شدزبان جرأت منصور بند خواهد شد
Qəzəl 3838وفا طلب زجهان فنا نباید شدامیدوار به این بیوفا نباید شد
Qəzəl 3839به روی گرم تو آیینه تا برابر شدبهشت روی ترا چشمه سار کوثر شد
Qəzəl 3842زچهره ات عرق شرم چشم حیران شدخط از لب تو سیه مست آب حیوان شد
Qəzəl 3844ز برق حسن تو هر خار نخل ایمن شدز عارض تو چراغ بهار روشن شد
Qəzəl 3846زخنده دل به لعب لعل یار مفتون شدکباب را زنمک شوق آتش افزون شد
Qəzəl 3847رخ بهار ز ته جرعه توگلگون شدزدرد عشق تو رنگ خزان دگرگون شد
Qəzəl 3848خوشم که خرده جان صرف یار جانی شددو روزه هستی من عمر جاودانی شد
Qəzəl 3849اگر به بیخبری یار می توانی شدز هرچه هست خبردار می توانی شد
Qəzəl 3851فغان که هستی ما خرج آشنایی شدبهار عمر به تاراج بینوایی شد
Qəzəl 3860زبستگی دل آگاه شادمان باشدکه لال را ز ده انگشت ترجمان باشد
Qəzəl 3865همیشه صاحب طول امل غمین باشدکه چین به قدر بلندی در آستین باشد
Qəzəl 3866به چشم من گل وخار چمن یکی باشدنوای بلبل وصوت زغن یکی باشد
Qəzəl 3867حضور روی زمین در فتادگی باشدهدف نشانه تیر از ستادگی باشد
Qəzəl 3870سبکروان ترا نقش پا نمی باشداثر ز پاک فروشان بجانمی باشد
Qəzəl 3877نه هرکه خواجه شود بنده پروری داندنه هرکه گردنی افراخت سروری داند
Qəzəl 3878نه هر سخن نشناسی سخنوری داندنه هر سیاه دلی کیمیاگری داند
Qəzəl 3882چنان که حسن ترا هیچ کس نمیداندز عشق حال مرا هیچ کس نمیداند
Qəzəl 3891خزان رسید وگل افشانی بهار نماندبه دست بوسه فریب چمن نگار نماند
Qəzəl 3894فلک به آبله خار دیده میماندزمین به دامن در خون کشیده میماند
Qəzəl 3896زخنده تو گره در دلی نمی ماندتو چون گشاده شوی مشکلی نمی ماند
Qəzəl 3899سبکروان ز خَمِ آسمان برآمدهاندز راستی چو خدنگ از کمان برآمدهاند
Qəzəl 3915سخنوران که درین بوستان نوا سازندکباب یکدگر از شعله های آوازند
Qəzəl 3917درین ریاض دلی را که آب میسازندچو شبنم آینه آفتاب میسازند
Qəzəl 3922ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشندازان به است که صد گنج پرگهر بخشند