Rübai 171

دل کوفته‌ام چو تخمکان ز آتش قهرلب شسته به هفت آب ز آلایش دهر

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 183

آن کعبهٔ دل گرفته رنگ است هنوزبا ماش به پای پیل جنگ است هنوز

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 213

دُر زآن لب لعل نوش خوردت چینملاله همه زآن رخ چو وردت چینم

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 234

کشتند مرا کز تو پراکنده شومغم نیست اگر بر درت افکنده شوم

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 243

دود افکن را بگو که بس نالانمدودی بر شد که دودگین شد جانم

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 255

بس کور دل است این فلک بی‌سر و بنزان کم نگرد به صورت آرای سخن

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 259

ای دل چو فسرده‌ای غمی پیدا کنوی غنچه تو داغ ستمی پیدا کن

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 265

تا رخت بیفکند به صحرا دل منسرمایه زیان کرد ز سودا دل من

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 266

خاقانی اگر توئی ز صافی نفسانبر گردن کس دست به سیلی مرسان

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 274

چون زندگی آفت است جانم گم کنچون سایه حجاب است نشانم گم کن

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 293

صبح است شراب صبح پرتو دَردِهزو هر جو جوهری است، جو جو درده

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 294

خاقانی عمر گم شد، آوازش دهدل هم به شکست می‌رود، سازش ده

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 297

خاقانی و روی دل به دیوار سیاهکز بام سپهر ملک بیرون شد ماه

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 301

دیدم به ره آن مه خود و عید سپاهبر بسته نقاب و نو چنین باشد ماه

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 315

نفسم جنب غرامت است ای دلجویکو تیغ که غسل‌ها توان کرد بدوی

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 317

خاک ار ز رخت نور برد گهگاهیمنزل به فلک برآورد چون ماهی

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 329

از بلبل گل پرست خوش سازتریکبکی و ز دراج خوش آوازتری

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 337

بیدل نیَمی گر به رخت بنگرمیگمره نیَمی گر به درت بگذرمی

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 338

سیمرغ وصالی ای بت عالی رایدادی لقبم همای گیتی آرای

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 339

خاک شوَمی گر، نه چنین خون خوریینازت بَرَمی گر، نه چنین کافریی

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 344

شب‌های سده زلف مغان‌فش داریدر جام طرب بادهٔ دلکش داری

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 350

گر من نه به دل داغ برافکنده‌امیبا تو ز غم آزاد و تو را بنده‌امی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 3

همه کارم ز دور آسمانیچو دور آسمان شد زیر و بالا

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 4

من که خاقانیم به منت شاهپشت خم کرده‌ام ز بار عطا

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 5

خاقانیا به جاه مشو غره غمروارگر خود به جاه بهمن و جمشیدی از قضا

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 18

چون شاه بازگشت ز ابخاز روز عیدفرمود چاشتگه گذری بر کلیسیا

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 19

ای در آبدار توانی ز پیچ و خمدر آب شد ز شرمم صد راه زیر آب

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 25

زندگانی چو مال میراث استکه نبینی بقاش جز به زکات

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 34

خواجه اسعد چو می خورد پیوستطرفه شکلی شود چو گردد مست

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 42

ای عماد الدین ای صدر زمانهر زمان صدری تو را خاک در است

Xaqani Şirvani1 dəq