Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Gözün baxa-baxa, qızın kor oldu,Dərdin nə böyükdü, ay anam mənim!
Düz vay eylərVəfası olmaz maçının,Gərdəndə quyrum saçının.
Qəzəl: Ey səba, Tanrı üçün et bir dəm mənimlə yarlıqEy səba, Tanrı üçün et bir dəm mənimlə yarlıq,Yara ərz et ki gələrmi yardan əğyarlıq
Balaca mütəfərriqələr 24– Bu nə halətdir, ağa Dərviş, ağlayırsan?– Kərbəlayı! Bacılarımız, analarımız, tifillərimiz, qardaşlarımız əl-amanda, ac və həlakətdə. Ana döşündə aclıqdan süd kəsilib, əziz balası qucağında can verir! Vamüsibəta! Öz yerlərində, öz vətənlərində. “Tfu, bər tü, ey çərxigərdun, tfu!..”
Ustad Səməd ilə aşıq Valehin 3-cü deyişməsiAşıq SəmədFikrin-zikrin gəzir uca göyləri,
Həyayə hey-heyŞahinə nə qaynaq çalar qarğalar,Nəzər sal qadında həyayə, hey-hey.
Haşım bəy üçünQələm yoldaşımız Haşım bəyin qara xəbərini aldığım vaxt başıma qəm buludları çökdü. Çünki onsuz da çox az olan ciddi mətbuat xadimlərimizdən birini, həm də qeyrətli və səbatlısını itirdik, ən lazımlı bir vaxtda itirdik. Şəkk yox ki, bu bizim üçün böyük dərd, qəm və qayğıdır.Lakin bu dərd və qayğı bizə yas deyil, ümid verməlidir. Ondan ötrü ki, dərd və qəza səbat və həmiyyətli adamların yalnız yas verib oturtdurmaz, ümid kəsdirməz. Bəlkə o qəm və təsir ilə daha artıq qeyrət və həmiyyət gətirib itirdiyini qazandırar. Haşım bəy də öylə səbatlı vücudların biri olmağa görə mərhum üçün yalnız qəmlənmək layiq deyil. Bəlkə onun qəmi təsir ilə sərbaz olduğu məsləkə can yandırıb çalışmaq lazımdır.
“Pəri cadu” haqqında qeydlərDoxsanıncı illərin ortasında simvolizm deyilən bir ədəbiyyat üsulu teatro səhnəsinə atıldı. Alman ədibi Hauptmanın “Qərq olmuş çan” sərlövhəli faciəsi mədəniyyət aləminə bir şəşəə saldı. Bu üsulun Şərq ruhuna xeyli uyğun olması məni artıq həvəsə gətirdi. Və mən Şərq həyatından götürülmüş simvolik bir əsər teatromuz üçün yazmaq fikrinə düşdüm. Nəhayət 1901-ci sənədə “Pəri cadu” nam əsərimi yazdım. Bu neçə ilin müddətində “Pəri cadu”nun səhnədə müvəffəqiyyət qazanmasına səbəb, haman mən dediyim simvolizmin bizim ruhumuza uyğun olmasıdır. “Pəri cadu”ya mövhumat adı qoyurlar... “Pəri cadu”nun ideyası: hər kəsin öz əlinin əməli onun müqəddəratını təmin edər. İnsan, taleyini kənarda axtarmayıb öz-özündə axtarmalıdır. Nəfs-əmmarə dalına düşüb gedərsə bəlalərə uğrayıb fot olar. Nəvsilə mübarizə edib əlinin əməyinə bağlanarsa, axtardığı məqsədə nail ola bilər. İnsanın təbiətində iki əsas qüvvə həmişə bir-biri ilə vuruşmadadır. Bu iki əsas – nəfsi-əmmarə ilə əql və fikirdir. Ən qədimdə bu iki əsası insan özündən xaricdə bilib, onlara təbiət məqam verib, allahlıq libasına geyindirirdilər: Hürmüzd, Əhrimən; Çində xeyir, şər allahları. Axırda şeytan və Allah. Pərinin ürəyində həmçinin iki əsas vuruşur. Nəvsi iblis şəklində mübarizə tərəfə çəkir, əqli səlim şeyx sifətində səbr etməyi məsləhət görür. Bu iki şəxs onun ürəyində vuruşan iki əsasın mücəssəmələridir. Xırda şəyatin onun dəğdəğələridir.İnsanı həmişə nəhs yollara iğva edən nəfsi-əmmarə Şamama cadu sifətində ortalığa çıxıb. Bu qarı həm Qurbanın, həm Hafizə xanımın, həm Pərinin təbiətində olub, onları asan vəchlə səadətə nail olmaq yoluna çəkib, hamısını məhv edir və Qurban öləndən qabaq öz səhvini anlayıb, Səliməsi tərəfə qaçmaq istəyirsə də daha iş işdən keçdiyindən, nəfsinin çəngəlində fot olur.
Qəzəl 642Heyrətə saldın, əzizim, gəlişinlə bağı sən,Səni görcək maraq ilə baxaraq susdu süsən.
Qəzəl 126Yerləşməz aşiqin ürəyi cana,Hümməti sığışmaz bütün cahana.
Qitə 29Pişiklə saldı köpək bir gecə böyük dəva,Kasa dibi yalayansan, dedi, sən, ey biar!
Cami-Cəm, fəsil 87İnsan maneədən gərək olsun gen,Ta ona xəlvətdə hüzur verilsin.
Zihî rüsvâ-yı ışk oldı şehâ dilZihî rüsvâ-yı ışk oldı şehâ dilZihî düşdi zenahda bir çehe dil
Cəfərin anasıDünən özümü soyuğa vermişdim, heç keyfim yox idi və kürəklərim ağrayırdı. Ayıb olmasın, bizim Cəfərin anasına dedim: “ay arvad, sən Allah gəl çıx mənim dalımı bir yaxşıca ayaqla”.Əvvəl nainsaf arvad acıqlı-acıqlı yavaşca öz-özünə dedi: “başına daş düşsün”. Mən eşitdim və bildim ki, mənə deyir.
Qəzəl 680سؤالی دارم، ای جان، کز کجاییبگو: از دار ملک آشنایی
Qəzəl 276فضل حق میدهدم هردم از این می جامیکه ندارد چو ابد مستی او انجامی
Töhfeyi-Sami, bölmə 177ولد شاه عنایت الله دیلمی بود در سنه خمس و خمسین و تسعمایه وفات یافت این بیت از اوست :کشیده اشک برویم ز روی دیده خطی
OlduVəfasız olduğun ki bəlli oldu.Bir idi dərdim, indi əlli oldu.
Verdim könül ol şuxi-dilazarə əbəsVerdim könül ol şuxi-dilazarə əbəs,Qıldım özümü yovunca hər xarə əbəs.
Qitə 30Apardı könlümü, verdi mənə könlünü bir dilbər,Mən ondan razıyam, şaddır o da, çox razılıq eylər.
Qəzəl 21ز عشقت دل مسلم برنگرددز کویت باد بی غم برنگردد
Mənim muştuluğumBəxtiyar Vahabzadəyə*Çoxdandır şad xəbər gəlmir o taydan,
Ucal mələkim!Qadınla yüksələcək şəni Azəristanın,Olursa tərbiyə uğrunda səyi nisvanın.
Rübai 76Zülm etsə mənə çörəkçi dilbər hərgah,Kin ilə deyil, naz ilə eylər gah-gah.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 8Ey Mədinə yaşmaqlı, Məkkə niqablı mələk,Günəş nə vaxta qədər kölgədə əyləşəcək?
Qəzəl 200به اصل و نسل مباهات ای پسر کم کنتو خویش را خلف دودمان آدم کن
Təhsili-elmTəhsili-ülum etmə ki, elm afəti-candır,Həm əqlə ziyandır;
Qəzəl 116این نه دردیست که بی دوست بود درمانشخُنُک آن جان که نصیبی بود از جانانش
Digər şeir 15دلم چگونه نپیچَد به خُود ، چُو مار امشب،فتاده در کف اغیار زلف یار امشب
Təəssüfə təəssüf...Dünən biri vaxtsız köçdü dünyadan,Təəssüflər ünvanına axışdı.