Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
GİLEY YAXUD UMU-KÜSÜ**Get-gedə, “Zənbur” ağa, sən də çaşırsan deyəsən?!
Rübai 34زلفش سر کبر و سرفرازی داردزان کشتن عاشقان به بازی دارد
Qəzəl 121ای ساقی جان آبی بر آتشم از می زنچنگی بکف آر چنگ نائی تو هم آن نی زن
Qəhrəmanın ölümüBütün Bakı fikirdədir, göy sükutda, dəniz lal...Nə meh əsir, nə titrəyir ağacların yarpağı.
Bu şeytanlarBöyük Cavidi oxuyarkən*Yer üzündə hər nə qədər insan yaşar,
Bizimkilər motoskletnən gedirBəşər gələn əsrə raketnən gedir,Bizimkilər motoskletnən gedir.
Hüsni-nigar əhli-nəzər afitabıdırHüsni-nigar əhli-nəzər afitabıdır,Qoymaz, nə sud görməyə, geysu səhabıdır.
Elladanın nəvəsinəYunanıstan torpağınınƏzəli bir tarixi var.
Məktəblilər marşıBiz maarif cəbhəsininAlnı açıq əsgəriyik.
Töhvəİstambuldan bizə hərdən bir qəribə töhvələr gəlir.Biz indiyədək elə xəyal eləyirdik ki, əbcəd elmini Naxçıvanda Məşədi Həsəndən savayı heç kəs bilmir. Amma indi İstambuldan gələn «Şəms» ruznaməsində oxuyuruq ki, məktəbi-sultaniyyənin məşhur müəllimlərindən ədibi-fazil müəllim Feyzi cənabları bir hədisi əbcəd hesabına çəkib yazır:
Hacının qızıGörkəmli filosof, professor Camal Mustafayev kübar qadın Sara xanıma universitetdən aldığı maaşdan yardım əli uzatmış, bunun üstündə təqib edilmişdir.*Müəllif*
Dənizdə ay çiməndəİşıqlı pəncərələrGöz yumub qaralanda,
Səndən ayru yüz ğəmü dərdü məlamətdir manaSəndən ayru yüz ğəmü dərdü məlamətdir mana,Nə xoşam, nə naxoşam, bilməm nə halətdir mana.
Ay ilə-iləSəhər çağı səyyad gəzər səhrada,İllər ayrısıdır, nazlı yar gələ.
Səadətnamə, 73آن نبینی که پرتو خورشیدچون کند میوۀ سیاه سپید
OlduAltı gündə dünya neçə don geydi,Nə üstə əyləşdi, bərqərar oldu?
Qəzəl 49آنکس که دیده در طلب او مسافر استعمریست تا که در دل و جانم مسافر است
Yar, sana məniCığalı təcnis*Dərdi-hicran tapdağıdı bu könül,
Qaytara bilsəydiBu musiqi altındaArasında qollarının
Ordan-burdan 90Belə rəvayət eləyirlər ki, stolıpinlər və sair ministirlər birinci dumanı dağıtdıqlarına görə çox böyük peşiman olub, əllərini dizlərinə çırpırlar və hərdən deyirlər: vay, fələk, evin yıxılsın, bu nə pis iş idi ki, bizim başımıza gətirdin! Fələk də deyir ki, balam, mən nə qayırım, əvvəlinci dumanı dağıdan da siz oldunuz, ikinci dumanı yığan da. Ministirlər də başlarını aşağı salıb, qəm və kədər ilə deyirlər: axı, biz nə bilirdik ki, ikinci duma belə yaman olacaq. Fələk də cavab verir ki, indi ki, siz heç zad bilmirsiniz...Da fələyin o biri sözlərini hələ eşitmək mümkün deyil; çünki burada “hürriyyəti-mətbuat”ın axır-uxurudur.
Kimdən kimə şikayət edəlimİnləyir bari-qəm altında vətən, imdad yox,Kisveyi-matəm bürünmüş cümlə, bir dilşad yox.
Metal qırıntıları toplayınAxtarın künc-bucağı!Axtarın hər padvalı!
Aşağı-Ləngər XuluqdaSoyuq bir cəhənnəm, bir yaman ölkə.Soyuq güc gətirdi, sığındım kürkə.
Şeir 18با دوکِ خویش، پیرزنی گفت وقتِ کارکاوخ! ز پنبه ریشتنم موی شد سفید
May gəlirMəxmər tellərini darayır bahar,Sıldırım daşlardan axır şəlalə.
Rübai 2هر وقت که دیدی غَضَبت رو آورداز یک تا صد شماره کن ای سرهمرد
Atasız-atalı qızTelefon səsləndi hıçqırtı ilə:“Keçindi güvənci obanın, elin,
Qəzəl 54نوجوانان وطن بستر به خاک و خون گرفتندتا که در بر شاهد آزادی و قانون گرفتند
Mənəm bir tən və leykin can onundurMənəm bir tən və leykin can onundur,Ki, hər kim can qıyar canan onundur.
Elə bir fikir ki...Mən fikir acıyam, mən fikir acı,Fikir möhtacıyam, fikir möhtacı.