Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Bizə dərd üz verən gündən, hərə bir çarə öyrəndi,Bakı köç etdi bulvardan, gələn bulvara öyrəndi.
Bu gün ol şuxi-sitəmkarə rəqibdən yaniBu gün ol şuxi-sitəmkarə rəqibdən yaniQıldım izhar qəmü dərdi-dili pünhani,
Ən çox saçlarını xoşlayıram mənƏn çox saçlarını xoşlayıram mən,Tökülə çiyninə şəlalə kimi.
Bakıda “Yaşıl bağ” xəstəxanası və onun hasarıBir addım var arada,amma əsl möcüzə.
Vəh ki, bir vəhşisifət mişkin ğəzalım var mənimVəh ki, bir vəhşisifət mişkin ğəzalım var mənim,Kimsə bilməz kim, fəraqində nə halım var mənim.
Bakı qəbul eləmirÖmrümün sonu gələ qəzada, – istəmirəm,Bu ölüm yox, zülümdü, cəzadı, istəmirəm!
Amədəne-səba besuye-aşeq ba xəbəre-mojde (Səbanın muştuluq xəbəri ilə Aşiqin yanına gəlməsi)Əzm etdi Səba beşadkamiKim, tapdı o dilşikəstə kami.
Sevənlər oxusun, sevməyənlər yoxSevsən bil, sevginin çoxdur əzabıHünərin var, ona gətir sən tabı!
SevgiGöyüzünə bir yerdə açdığımızpəncərədi sevgi.
Qəzəl 6205فقیران را به چوب منع از درگاه خود راندنبه شمع دولت بیدار باشد دامن افشاندن
Rübai 130Dodağın qönçəsi ülkərə misal,Lalənin bağrıdır üzündəki xal.
Qəzəl 363مرا از بخت اگر کاری برآیدبه وصل روی دلداری برآید
Qəsidə 20Fələk öz gərdişinə yoxsa peşiman olduKi, bizim arzumuz ilə belə dövran oldu.
Öldüm lebün içün bana âb-ı hayât irürÖldüm lebün içün bana âb-ı hayât irürIşkunla yayağam paşa lutf eyle at irür
Kovdanlar“Kovdan” qanmaz adama deyərlər. Bu istilahı mən birinci dəfə Mirzə Fətəli Axundovun kitabında görmüşəm. Orada birisi üzünü bir nəfər bizim azərbaycanlıya tutub deyir: siz qəribə “kovdan adamsınız”.O vaxt mən qəlbən kitab sahibindən bir növ rəncidə xatir oldum; çünki atadan və babadan mən özüm azərbaycanlıyam, onunçün də mənim qeyrətim bir az mıqqıldadı.
Qəzəl 9جگر پردرد و دل پرخون و جان سرمست و ناپرواشبم تاریک و مرکب لنگ و در سر مایه سودا
Qəzəl 59خلاف خوی رضا، یار ما گرفت و گذاشتنقیض و عکس وفا و جفا گرفت و گذاشت
Töhfeyi-Sami, bölmə 696از مردم قزوین و مرید نوربخشیان است و بتجارت مشغول این مطلع از اوست :
Səni hüsn ilə binəzir görübSəni hüsn ilə binəzir görüb,“Vəhdə hu la şərikə-la” dedilər.
ŞerimŞerim, ey varlıqda bir parçam mənim,Sənsən yer üzündə tanrıçam mənim!
Qitə 37شاه شدادی همیشه تندرست و شاد بادتا گل و شمشاد باشد با گل و شمشاد باد
Rübai 83خورشید رخت شبی که وصل آرایدبا پرتو او ستاره پیدا ناید
Yaşamaz aşiq olan dövlət ilə cahə görəYaşamaz aşiq olan dövlət ilə cahə görə,Can fəda eyləmə, mehri yox olan mahə görə.
Mənə qalıbdırUlu babalardan, mərd atalardanHaqq yolu izləmək qalıbdır mənə.
Rübai 106چندان که به کار خویش وا میبینمخود را به غم تو مبتلا میبینم
Qəzəl 2دیده پر خون شد به دل دیگر نمیدانم چه شدآب این سرچشمه را از سر نمیدانم چه شد
Qəzəl 94دلم ز عهدۀ عشقت برون نمیآیدبه جای هر سر مویی مرا دلی باید
Derlər, Iran günbəgündən xar olur, əlbəttə ki!Derlər, İran günbəgündən xar olur, əlbəttə ki!Səhhətin hifz etməyən bimar olur, əlbəttə ki!
Ləali-mənzumə, fəsil 10محبوبم الله لبیک لبیکمطلوبم الله لبیک لبیک
Meysiz, məzəsiz can ilə canan ola bilməzMeysiz, məzəsiz can ilə canan ola bilməz!Sevda dediyin hər kəsə meydan ola bilməz!