Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
سخن گفت با خویش، دلوی بنخوتکه بی من، کس از چه ننوشیده آبی
Qitə 84پر شد در و دیوار بَلَد از گل و از لایکو خاک که گویم به سَرَت ای بلدیّه
Özündən ayrıla bilməyəcəksənDeyirsən, dərd oldu bizə eşqimiz,Sarsıntı, üzüntü yetməzmi artıq?
Ta camalın nuri çeşmimdən nihan olmuş dururTa camalın nuri çeşmimdən nihan olmuş durur,Gecə-gündüz işim, ah ilə fəğan olmuş durur.
Dağ kimi görünür səhrada təpəDağ kimi görünür səhrada təpə,Bağ kimi görünür çöldə “tək ağac”,
Qəzəl 1981İndi hər bir nöqtədə əvvəlki qiymət qalmayıb,Dolanıb dövran, daha insaf, mürüvvət qalmayıb.
Rübai 285Bizə gözmü dəydi yoxsa, a dilbər,Yenə də üz verdi ayrılıq, kədər.
Qəzəl 90Yenə də qapının torpağı havası başıma düşübdür,Hər nə varsa onda, mənə bu hava düşübdür.
Qəzəl 744باز به رسم سرکشان راه جفا گرفتهایتیغ ستم کشیدهای، ترک وفا گرفتهای
CavanlaraBircə ümidim cavanlara idi. Həmişə və hər bir məkanda vətən məhz cavanlardan öz nicatını gözləyib. Mən də bu səbəbdən məhz cavanlarımıza ümid bağlayırdım. Mən onlara dedim: “Xub, həftənin altı gününü öz kəsbi-karınıza məşğul olub, amma tək bircə gününü verin mənə. Bəlkə həftədə bircə gün də olsa, əl-ələ verək və Allah bədnəzərdən saxlasa, vətən yolunda, eyib olmasın, bir az xidmət edək”. Cavanlar dedilər: “Xub, biz hazırıq”. Mən də müntəzir oldum. Pəncşənbə günü cavanları gözlədim, gəlmədilər. Dedim bəlkə cümə günü yığışacaqlar. Cümə günü də gördüm ki, gəlmədilər, çıxdım küçəyə və küçəyə çıxdıqda nə gördüm? Gördüm ki, haman cavanlar Ermənistanda gəzirlər, amma nə halətdə? Gözləri qızarmış.– Ağa, niyə gözləriniz qızarıb?
Zihî zülf ü zihî şâme bu giceZihî zülf ü zihî şâme bu giceKi ta'n ider yine şâma bu gice
Yeddi gözəl, fəsil 11Onda ki, Bəhramın üzü nur saldı,Yəmən dərisindən xamlığı aldı,
Şeyx əmi!Üstünə sal tazə əba, şeyx əmi,Saqqala yax rəngü həna, şeyx əmi!
Qəzəl 137برآمد آفتاب طلعت دوستکه ذرات جهان را رو به آن روست
Rübai 57چون من ز صفت به ذات وصلت کردمترک ره هفتاد و دو ملت کردم
Töhfeyi-Sami, bölmə 386به یخنی پزی اوقات صرف میکند و گاه گاه در تنور خیال شعری خام سوز نیز بیرون میآورد این مطلع از اوست :در نظر دیشت مرا کآن طره ی پرخم نبود
Qitə 81خزان ببرد بهاء همه بهار ز باغز برگ زرد بدینار زرد ماند راغ
Mircəfərə xitab (Cəfəra, rahi-batilə getmə)Cəfəra, rahi-batilə getmə,Xişü əqvamə etibar etmə.
MehribanlarMehribanlar mehribanlar yanındadır,Mehribanlıq yaxşıların qanındadır,
Şikayətnamə 34منم آن کس که شادی را سر و کاری نمیبینمبه عالم خوشدلی را روز بازاری نمیبینم
OlaydıKöçəndən sonra da tək olmayaydım,Yanımdan yol keçən ellər olaydı.
Qəm çəkmə, könül, məclisə canan yenə gəldi!Qəm çəkmə, könül, məclisə canan yenə gəldi!Bu qalibi-biruhə verən can yenə gəldi!
Birinci pərdəƏhvalat padşahın sarayında vaqe olur.*Xidmətçi**. Şahzadə xanımın əhvalı necədir?
Rübailər, 183Bir cismimə bax: içində qəlbim viran!Bir canıma bax: düşübdür oddan tufan!
Rübai 55ای قبله عاشقان جفا کمتر کنخون در دل انتظار ما کمتر کن
Qəzəl 77گر نه چشمان تو در قصد گرفتارانندز چه هر گوشه از او صف زده خونخوارانند
Neçin verməyir? ("Bircə bu məşrutəni şah neçin verməyir?")Bircə bu məşrutəni şah neçin verməyir?Gah verir filməsəl, gah neçin verməyir?
Qəzəl 88جانها در آتشند که جانان همیرودسیلاب خون ز دیدهٔ گریان همیرود
Qotazlı çəkməUşaq həkimi Validə xanım bu gün birinci dəfə idi ki, işə gəlirdi. Məzuniyyətini qurtarıb təzəcə qayıtmışdı. Onu qapıda qarşılayan xadimə ilə görüşüb əhvallaşdı. Xələtini geyib kabinetinə daxil olan kimi, yuxarı baxıb soruşdu:– Hələ bunun sahibi tapılmayıb? Bəs bunun sahibi gəlmədi?
Bir qəlb ki, çalxalanarBir qəlb ki, çalxalanar, hər zaman coşar,Tufanlar keçirən dəryaya bənzər.