Qasim Anvar: Love
بآفتاب جمالت، که نور دیده ماستکه آفتاب جمالت ز ذرها پیداست
Ghazal 64جان عالم تو و این قصه ز جانت پیداستیار من، جان منی و جان جهانت بفداست
Ghazal 65چون صبح سعادت ز جبین تو هویداستما را بتو صد گونه تولا و تمناست
Ghazal 66چون نور رخت از همه سو ظاهر و پیداستذرات جهان را بولای تو تولاست
Ghazal 67خورشید منور ز جمال تو هویداستدر مشرب عذب تو چه گویم که چه سرهاست؟
Ghazal 68دوست در مجلس جان آمد و محفل آراستشیوها کرد که هرگز بصفت ناید راست
Ghazal 72عشق و مستوری و مستی چو نمی آید راستاین جمالیست که از جمله جهان جان تر است
Ghazal 73معراج عاشقی، که فنا در پی فناستدر طور عشق شیوه مستان کبریاست
Ghazal 74مهربان یار وفاپیشه کجا رفت و کجاست؟که جمالش همگی نور دل و دیده ماست
Ghazal 75«و هُوَ مَعَکُم» گفت از این معنی چه خواست؟یعنی جانها در بقای حق فناست
Ghazal 76یک سخن از قول اخوان الصفاست:سر بکوب آنرا که سرش نیست راست
Ghazal 77در همه روی زمین یک دل هشیار کجاست؟تا بگویم بیقین منزل آن یار کجاست
Ghazal 78جان گنه کار است و مجرم، رحمت جانان کجاست؟قصه طغیان ز حد شد، سوره غفران کجاست؟
Ghazal 79در خاکدان دهر دلی شادمان کجاست؟یک دل که ایمنست ز غم در جهان کجاست؟
Ghazal 80دلدار یار ماست، غمش غمگسار ماستدر غار وحدتیم و همو یار غار ماست
Ghazal 81مقصود ما ز ملک جهان وصل یار ماستاین کار اگر برآید، پس کار کار ماست
Ghazal 83شور جهان ز شکر آن دلستان ماستدل ارغنون و روی تو چون ارغوان ماست
Ghazal 84دیده ام تا بر رخ آن گل عذار افتاده استاشک سرخم بر رخ زرد آشکار افتاده است
Ghazal 86دستم بدست گیر، که دل توبه کارتستجان را نگاه دار، که جان یار غارتست
Ghazal 88جاودان، هرکه ترا دید بعالم شادستعاشق روی تو از هر دو جهان آزادست
Ghazal 89شفای جان مرا چیست؟ کز من آزردستکنون که خون دلم ریخت، جان و دل بر دست
Ghazal 90دل چه دیدست؟ که دیوانه آن یار شدستجان چه نوشید؟ که پیمانه اسرار شدست
Ghazal 91روی زمین لعل بدخشان شدستجرعه ما قلزم و عمان شدست
Ghazal 93بازم نمکی بر جگر ریش رسیدستصد گونه بلا بر من درویش رسیدست
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.