Saib Tabrizi: Love
عاشق صادق نمی دارد تمناهای خامتخم انجم در زمین صبح می سوزد تمام
Ghazal 5278موبهمو دارم به خاطر خط جانان را تمامهیچ کس چون من ندارد حفظ قرآن را تمام
Ghazal 528سبک از عقل به یک رطل گران کرد مراصحبت پیر خرابات جوان کرد مرا
Ghazal 5280گرچه از دریا به ظاهر چون گهر بگسستهاماز ره پنهان به آن روشنروان پیوستهام
Ghazal 5286در نمود نقشها بیاختیار افتادهاممهره مومم به دست روزگار افتادهام
Ghazal 5287در ته یک پیرهن از یار دور افتاده امآه کز نزدیکی بسیار دورافتاده ام
Ghazal 5292سر چو دود از روزن اختر برون آورده امشعله شوخم سر از مجمر برون آورده ام
Ghazal 5298این منم در دست زلف یار را پیچیدهامدر سخن آن شکرینگفتار را پیچیدهام
Ghazal 5301آب حیوان من نهان در ظلمت شب دیده امنور بیداری همین در چشم کوکب دیده ام
Ghazal 5304سالها گرد زمین چون آسمان گردیده امتا چنین صافی دل و روشن روان گردیده ام
Ghazal 5305می دود اشک یتیمی بس که بر رخساره امسینه چون کشتی به دریامی زند گهواره ام
Ghazal 5327از فروغ حسن گل درآشیان می سوختمماه گرم جلوه و من درکتان می سوختم
Ghazal 533برسانید به خاک قدم یار مراکه رسانید به جان این دل بیمار مرا
Ghazal 5338در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیقمشت خونی کز جگر گاه یمن برداشتم
Ghazal 5340یاد ایامی که رو برروی جانان داشتمآبرویی همچو شبنم در گلستان داشتم
Ghazal 5342یاد ایامی که پیش او وجودی داشتمدر حریم او ره گفت و شنودی داشتم
Ghazal 535می کند گرم طلب شعله آواز مرامی شود زمزمه بال و پر پرواز مرا
Ghazal 5350سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتمخشک چون سوزن شدم کاین رشته را سر یافتم
Ghazal 5352خال را سرمایه زلف پریشان یافتمدر سواد نقطه ای سی جزو قرآن یافتم
Ghazal 5362رفت آن عهدی که من بی یار ساغر می زدمبر کمر دارم کنون دستی که بر سر می زدم
Ghazal 5364بی گل رخسار او هرگاه در بستان شدمخنده بیدردی گل دیدم وگریان شدم
Ghazal 5366هر که می آید به ملک هستی از کوی عدمباز می گردد به جان بی نفس سوی عدم
Ghazal 5369نیست امروز از جنون این شور و غوغا بر سرمدر حریم غنچه زد چون لاله سودا بر سرم
Ghazal 537هوش نگذاشت به سر آن لب می نوش مرابا چنان هوش ربایی چه کند هوش مرا؟
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.