Saib Tabrizi: Safavid era
خزان رسید وگل افشانی بهار نماندبه دست بوسه فریب چمن نگار نماند
Ghazal 3892به زلف سنبل وخط بنفشه کی پیچممرا که ذوق پریشانی دماغ نماند
Ghazal 3893نه گل نه لاله درین خارزار می مانددویدنی به نسیم بهار می ماند
Ghazal 3894فلک به آبله خار دیده میماندزمین به دامن در خون کشیده میماند
Ghazal 3895سخن غریب چو شد در وطن نمی ماندعزیز مصر به بیت الحزن نمی ماند
Ghazal 3896زخنده تو گره در دلی نمی ماندتو چون گشاده شوی مشکلی نمی ماند
Ghazal 3897موحدان که به لیل ونهار ساخته اندبه یاد زلف ورخ آن نگار ساخته اند
Ghazal 3898سبکروان به زمینی که پاگذاشته اندبنای خانه بدوشی بجا گذاشته اند
Ghazal 3899سبکروان ز خَمِ آسمان برآمدهاندز راستی چو خدنگ از کمان برآمدهاند
Ghazal 390اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل راکه بی برگی به سامان می کند کار توکل را
Ghazal 3900فسردگان که اسیر جهان اسبابندبه چشم زنده دلان نقش پرده خوابند
Ghazal 3901سزد که خرده جان را کند نثار سپندکه یافت راه سخن در حریم یار سپند
Ghazal 3902چه دیده است در آن آتشین عذار سپندکه بی ملاحظه جان را کند نثار سپند
Ghazal 3903فسردگان که طلسم وجود نشکستندازین چه سود که چون کف به بحر پیوستند
Ghazal 3904خوش آن کسان که دردل برآرزو بستندبه اشک تلخ ره لقمه بر گلو بستند
Ghazal 3905سحر که چهره خورشید را به خون شستندگلیم بخت من از آب نیلگون شستند
Ghazal 3906هزار نقش مخالف به کار ما کردندچها به آینه بی غبار ما کردند
Ghazal 3907سبکروان که طلبکار یار می گردندغبار رهگذر انتظار می گردند
Ghazal 3908اگر ز چهره داغم نقاب بردارندجهانیان نظر از آفتاب بردارند
Ghazal 3909کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند
Ghazal 391به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل رابه این یک مشت گل مسدود کردم روزن دل را
Ghazal 3910سمنبران که به لب آبدار چون گهرندبه چهره از جگر عاشقان برشته ترند
Ghazal 3911به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برندهزار عقد گهر با لب خموش برند
Ghazal 3912سبکروان ز غم روزگار بیخبرندچو دامن فلک از زخم خار بیخبرند
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.