Ghazal 3711

جز آن دهن که ازو خنده سر برون آردکه دیده پسته که از خود شکر برون آرد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3712

چه غم ز خاطر ما دیدنی برون آرد؟چه خار از دل ما سوزنی برون آرد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3715

چه نکهت است که باد بهار می آرد؟که هوش می بدر از دل، قرار می آرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3719

چنان کز آن لب خامش عتاب می باردز آرمیدن ما اضطراب می بارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3725

که می تواند ازان چشم چشم بردارد؟که ریشه از صف مژگان به هر جگر دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3727

چه وسعت است که این بحر پرگهر داردکه هر حباب در او عالم دگر دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3729

تمام رس نبود باده ای که کف داردکه عیب دار بود گوهری که تف دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3734

دل رمیده ما شکوه از وطن داردعقیق ما دل پرخونی از یمن دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3737

همین نه فاخته در سر هوای او داردبه هر که بنگری این طوق در گلو دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3748

چه باک حسن ز چشم پر آب می دارد؟که باده آتش از اشک کباب می دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3749

چه باک دانه خال از گزند می دارد؟ز چشم زخم چه پروا سپند می دارد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3760

تو آن نه ای که ره از خود بدر توانی بردنمرده از سر خود دردسر توانی برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3765

ترا چه غم که شب ما دراز می‌گذرد؟که روزگار تو در خواب ناز می‌گذرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3767

همین نه چشم مرا روشن آن دلارا کردکه ذره ذره خاک مرا سویدا کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3778

نمی توان ز کرم منع باده خواران کردبه دست بسته سبو هرچه داشت احسان کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3784

مرا ز خویش کی آن غنچه لب جدا می کرد؟به حرف و صوت اگر شوقم اکتفا می کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3788

ز رفتن تو دل خاکسار رفت به گردبنای صبر و شکیب و قرار رفت به گرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3789

دل غریب مرا بوی گل بجا آوردکز آن بهار خبرهای آشنا آورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3796

ز یاد عیش مرا سینه زنگ می گیردز آب گوهرم آیینه زنگ می گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3798

ملال در دل آزاده جا نمی گیردزمین ساده ما نقش پا نمی گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3803

بهار را چمنت مست رنگ و بو سازدنقاب را رخت آیینه دورو سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3804

دل مرا نگه گرم یار می سازدستاره سوخته را این شرار می سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3814

نگه ز دیده من اشکبار برخیزدنفس ز سینه من زخمدار برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3818

ز جلوه تو چو سیلاب الامان خیزدز پیش راه تو چون گرد آسمان خیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3823

به می غم از دل افگار برنمی خیزدبه آب از آینه زنگار برنمی خیزد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3853

خوش است حس که در پرده حیا باشدکه بدنماست پریزاد خودنماباشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3856

خوشا دلی که دراودرد را گذر باشدخوشا سری که سزاوار دردسر باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3861

ز چهره حال دل زار من عیان باشدکه از شکستن دل رنگ ترجمان باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3874

کسی به ملک رضا خشمگین نمی باشددرین ریاض گل آتشین نمی باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3885

کمند زلف تو خود را به آفتاب رساندتوان به چرخ سرخودزپیچ وتاب رساند

Saib TabriziGhazal1 min