Ghazal 435

هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی راکه از باد موافق بهترست این آب کشتی را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 436

دلم خاک مراد خویش داند نامرادی راکند گرد یتیمی گوهرم گرد کسادی را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 441

تکلف نیست در گفتار رند لاابالی راچنانت دوست می‌دارم که عاشق شعرِ حالی را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 444

به آهی می توان از خود برآوردن جهانی راکه یک رهبر به منزل می رساند کاروانی را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 468

زهی از غیرت رویت گریبان چاک گلشن‌هاز خوی آتشینت تازه دایم داغ گلخن‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 473

نماند از نارسایی مدی از احسان درین دریابه سیلی سرخ دارد روی خود مرجان درین دریا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 474

چسان گردد تهی از عقد گوهر سینه دریا؟که هر موج خطر قفلی است بر گنجینه دریا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 484

نیست در دیده ما منزلتی دنیا راما نبینیم کسی را که نبیند ما را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 486

می شود راز دل از جبهه نمایان ما رانیست چون آینه پوشیده و پنهان ما را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 502

حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟باده در شیشه بیرنگ نماید خود را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 503

راه خوابیده رسانید به منزل خود رانرساندی تو گرانجان به در دل خود را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 511

عشق سازد ز هوس پاک دل آدم رادزد چون شحنه شود امن کند عالم را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 514

تلخیِ عالمِ ناساز شراب است مراتریِ بدگهران عالمِ آب است مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 521

دل مقید به شکرزار هوس نیست مرارشته حرص به پا همچو مگس نیست مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 525

آن که سوز جگر و دیده تر داد مراهمچو شمع از تن خود زاد سفر داد مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 532

تا دل از روی تو شد مطلع انوار مراچشم خورشید شود خیره ز رخسار مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 545

شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون راموج بال و پر رفتار شود جیحون را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 554

نشد از روی تو سیراب نظر آینه راشرم رخسار تو خون کرد جگر آینه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 561

حلقه هر در باغی نشود دیده ماباغ دربسته بود دیده پوشیده ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 562

گرچه از درد خزانی شده رخساره مامی توان چید گل از سینه صد پاره ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 563

تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 565

آب حیوان زند آب در میخانه مامی گزد خضر لب از حسرت پیمانه ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 566

سیل را گنج شمارد دل ویرانه مابرق را تنگ در آغوش کشد دانه ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 576

به محفل تو که خاموش بود سپند آنجاکراست زهره که سازد صدا بلند آنجا؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 580

خوش آن که از دو جهان گشت بی نیاز اینجاگرفت دامن آن یار دلنواز اینجا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 592

مده به چشم و دل خویش راه، غفلت رابه خلوت لحدانداز خواب راحت را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 594

ز دوزخ است چه پروا نیازمند ترا؟که ساخت شعله سویدای دل سپند ترا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 607

گداخت دیدن آن روی بی نقاب مراچو نخل موم، نمی سازد آفتاب مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 610

ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مراکه از گرانی جان، کوه بر دل است مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 611

گرفتگی دل از چشمِ روشن است مراگره به رشته ز پیوندِ سوزن است مرا

Saib TabriziGhazal2 min