Ghazal 2277

لب هیچ و دهان هیچ و کمر هیچ و میان هیچچون بید ندارد ثمر آن سرو روان هیچ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2290

منه چو ساده دلان دل به کامرانی صبحکی طی شود به دو دم پیری و جوانی صبح

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2293

زان پیشتر که تیغ کشد آفتاب صبحرطلی به گردش آر گرانتر ز خواب صبح

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2296

لبریز از می شفق کن ایاغ صبحاز خشکی دماغ محور بر دماغ صبح

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2308

مکن ز باده لعلی لب چو مرجان سرخز پشت دست ندامت مساز دندان سرخ

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2310

شد زسر گردانی من بس که حیران گردبادکرد گردش را فرامش در بیابان گردباد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2311

از لب منصور راز عشق بر صحرا فتادپرده دریا درد موجی که بی پروا فتاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2312

خال موزون است هر جا بر رخ دلبر فتادهیچ جا بیجا نباشد هر که نیک اختر فتاد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2317

بر دل خود هر که چون فرهاد کوه غم نهاداز سبکدستی بنای عشق را محکم نهاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2321

رغبت می را کند چندان که نوشیدن زیادمی شود شوق لب میگون زبوسیدن زیاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2323

غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟زردی از آیینه هیهات است روشنگر برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2327

هرکه با خود درد و داغ دل‌سِتان را می‌بردبی‌تکلف حاصل کون و مکان را می‌برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2329

جنبش مژگان حضور از دیده و دل می بردچشم بسمل لذت از دیدار قاتل می برد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2340

بوسه چون محروم از آن لبهای خندان بگذرد؟مور ما چون تلخکام از شکرستان بگذرد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2347

در غبار خط همان زلفش بود جویای دلخاک سیر از صید چشم دام نتوانست کرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2354

مهر خاموشی مرا گنجینه اسرار کرددامنم را چون صدف پر گوهر شهوار کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2356

هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کردسنگلاخ دهر را بر خویشتن هموار کرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2365

سبزه خط دود از آن رخسار آتشناک کرددیده آیینه را جوهر پر از خاشاک کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2368

سیل اشک من بساط سبزه را پامال کردگوشمال ناله من بلبلان را لال کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2373

شورش سودا مرا از قید تن آزاده کرداز سر خم خشت را آواره جوش باده کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2374

هر که چون آب روان آیینه خود ساده کردسرو را چون بندگان در پیش خود استاده کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2378

یاد باد آن بی حقیقت را که یاد ما نکردبر فلک شد دود آه ما و سر بالا نکرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2400

خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خوردآب را نتوان چنین خوردن که او خون می خورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2404

از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زدباز آن آیینه رو نقشی عجب بر آب زد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2407

خاطر آزرده را سیر گلستان می گزدشور بلبل، خنده گل، بوی ریحان می گزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2411

از حریص افزون به قانع فیض احسان می‌رسدروزی مور از شکرخند سلیمان می‌رسد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2412

بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شدحلقه های زلف یکسر حلقه گرداب شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2414

دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شداین خراب آباد آخر آهنین بنیاد شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2425

جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟دل به جان آمد ز وحشت دل شکاران را چه شد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2431

هر سخنسازی به آن آیینه رو همخانه شدطوطی بی طالع ما سبزه بیگانه شد

Saib TabriziGhazal2 min