Ghazal 2657

هر که پیوندد به اهل دل، به جان بینا شودهر چه رزق طوطی از شکر شود گویا شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2665

چون صنوبر بادپیما گر سراپا دل شودمیوه مقصود هیهات است ازو حاصل شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2671

نیست ممکن هر که تنها شد حضورش کم شودگوشه عزلت بهشتی نیست حورش کم شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2685

خانه‌ای کز نور حسن او مصفا می‌شودحلقه بیرون در محو تماشا می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2689

عشقبازان را طرف بسیار پیدا می شودکار اگر عشق است پر همکار پیدا می شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2694

بعد عمری گر وصال او میسر می‌شودشرم پیش چشم من سد سکندر می‌شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2696

زان رخ گلگون عرق یاقوت احمر می‌شودچون زمین افتاد قابل دانه گوهر می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2699

جان بی‌مغزان به خاک تیره واصل می‌شودکاروان کف بیابان مرگ ساحل می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2701

دل خراب از خندهٔ پنهان آن گل می‌شودسنگ این مینای خالی پرتو مل می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2707

جان زترک جسم چون گوهر فروزان می شودچون بخار از گل برآید ابر نیسان می شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2708

زودتر دل جمع گردد چون پریشان می شودچون شود سی پاره قرآن ختم آسان می شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2712

در زمستان باغ اگر از برگ عریان می شودبرگ عیش خلق افزون در زمستان می شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2727

یک دل روشن نگهبان جهانی می‌شودعصمت یوسف حصار کاروانی می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2737

غنچهٔ این باغ بوی پارهٔ دل می‌دهدشاخ گل یادی ز دست و تیغ قاتل می‌دهد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2747

یوسف زندانی ما راحت از دنیا ندیداز عزیزان هیچ کس خوابی برای ما ندید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2770

با زمین گیری کمان آسمان نتوان کشیدتا نگردی راست چون تیر، این کمان نتوان کشید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2776

دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفیدکرد ما را رو سفید آخر، که روی دل سفید!

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2779

چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفیدباز ناورد از ختا این نافه را موی سفید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2783

وصف شکر تا به چند از طوطیان باید شنید؟حرف تلخی هم از آن شیرین زبان باید شنید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2789

غنی فیض از دل شب چون فقیران درنمی‌یابدز ظلمت آنچه یابد خضر، اسکندر نمی‌یابد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2793

دل از امید وصلش هر زمان در پیچ و تاب افتدوگرنه خضر هیهات است در دام سراب افتد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2801

نمی خواهم نقاب از صورت احوال من افتدکه در جمعیت دلها خلل از حال من افتد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2811

شکر لعل لبش در تلخی دشنام می‌پیچدز شیرینی زبانش بوسه در پیغام می‌پیچد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2830

به افسون پیر و طول امل هشیار کی گردد؟ره خوابیده از بانگ جرس بیدار کی گردد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2836

به خدمت بنده از آزادمردان زود می‌گرددایاز از حسن خدمت عاقبت محمود می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2838

زخشکی در دهانم آب گردآلود می گردددرین ساغر شراب ناب گردآلود می گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2850

گرانی می‌کند بر تن چو سر بی‌جوش می‌گرددسبو چون خالی از می گشت بار دوش می‌گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2865

ز بالیدن ترا هردم لباسی تازه می‌گرددنگنجد در قبا حسنی که بی‌اندازه می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2866

مگر قسمت مرا زان تیغ زخمی تازه می‌گردد؟که زخم کهنه‌ام بی‌بخیه از خمیازه می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2883

چمن‌پیرا نه گل را دسته در گلزار می‌بنددکه گل در روزگار حسن او زنار می‌بندد

Saib TabriziGhazal1 min