Rubai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
Öpdüm ləbini dedim ki, şəkkərdir bu,Yox, şireyi-şəkkər nədi, behtərdir bu,
Rubai 36تا دل ز غم هجر پریشان نشودشایسته ذوق وصل جانان نشود
Rubai 50گفتار خوش و لب چو قندم بایدگیسوی دراز چون کمندم باید
Dərda ki, fəraq ilə cigər qan olduDərda ki, fəraq ilə cigər qan oldu,Əyyami-visal döndü hicran oldu.
Rubai 43سادات که نور دیده و تاج سرندبا فضل و نسب زبده نوع بشرند
Rubai 51نی حال دلم یکان یکان میگویدوان راز که داشتم نهان میگوید
Yarım gedibən özgələrə yar olduYarım gedibən özgələrə yar oldu,Sədparə könül hicrə giriftar oldu,
Rubai 44سید باید چنان که باید باشددر سیرت و صورت اب و جد باشد
Rubai 52گفتا که به ابروم که دارم در سرکامشب نفسی کنم به پیش تو گذر
Sondu mənə piri-meykədə cami-səbuhSondu mənə piri-meykədə cami-səbuh,Vəh, vəh, nə səbuh, feyzi-dil, rahəti-ruh.
Rubai 46نقاش ازل که صورت یار کشیدنقش و خال و زلف و رخسار کشید
Rubai 53این ملک به مالک گدا بازگذارخود را به تو تسلیم و رضا بازگذار
Həngami-hilali-eyd, ol məh nagahHəngami-hilali-eyd, ol məh nagah,Bam üstə çıxıb edərdi hər yanə nigah.
Rubai 49ای بر دل زارم از تو آزار لذیذوز لعل لبت تلخی گفتار لذیذ
Rubai 56ای خواجه بگو چه دیدهای باش هنوززین ره به کجا رسیدهای باش هنوز
Şirvanda əgər bir gözələ yar olasanŞirvanda əgər bir gözələ yar olasan,Lazımdı ki, yüz dərdə giriftar olasan,
Rubai 54پیوسته فلک با قران اخترمی سوزد داغ بر دل اهل نظر
Rubai 57جانا دهنت که هست چون چشمه نوشمیآوردش ظلمت شب در آغوش
Ey Gəncəni abad qılan Məscidi-ŞahEy Gəncəni abad qılan Məscidi-Şah,Meydanüvə hər gün gətirir ərş pənah,
Rubai 74ای کرده بصد خون جگر جمع متاعآیا چه شود حال تو هنگام وداع
Rubai 63دیر است که با غم تو در ساختهامپنهان ز تو با تو عشقها باختهام
Ey möcüzi-ənfasına şagird MəsihEy möcüzi-ənfasına şagird Məsih,Hər nükteyi-movhumu ləbin qıldı sərih,
Rubai 75عمریست که از بنفشه و سنبل باغدادست مرا دولت وصل تو فراغ
Rubai 67وصلت ندهم ز دست اگر جان بدهمکی وصل تو را به ملک خاقان بدهم
Rubai 90داغ غم هجران تو در جان دارمصد ناله ز داغ غم هجران دارم
Rubai 70منگر تو بدان که ما به تن مختصریمهر چند که کوتهیم عالی نظریم
Rubai 18حسنت که ز کاکل علم افراشته استمویی ز کمال لطف نگذاشته است
Rubai 71تا چند بود دل به ریا پروردندر باده نهم سر پس از این تا گردن
Rubai 34هستی بوجود تو دلیلیست صریحهر ذره بذکر تو زبانیست فصیح
Rubai 73تا کی رخ دل سوی گناه آوردنوان میغ سیاه پیش ماه آوردن