Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
صحبت روشن ضمیران جسمها را جان کندکوه را برق تجلی آتشین جولان کند
Ghazal 2530دیده پرخون من گر این چنین طوفان کندپنجه خورشید را سرپنجه مرجان کند
Ghazal 2548آن که از اوضاع خود دایم شکایت میکندخاطر دشمن فزون از خود رعایت میکند
Ghazal 2560نفس را مطلق عنان رزق فراوان میکندتوسن سرکش چو میدان یافت طوفان میکند
Ghazal 2566تیشه را از خون خود فرهاد رنگین میکندزهر غیرت مرگ را در کام شیرین میکند
Ghazal 2586گوشه گیران در سخاوت بی نظیر عالمندچون دعا با دست خالی دستگیر عالمند
Ghazal 2590هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنندهر که گردد حلقه، بر رویش در دل وا کنند
Ghazal 2595کو جنون تا خاک بازیگاه طفلانم کنندرو به هر جانب که آرم سنگبارانم کنند
Ghazal 2627آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بودکعبه دل را صفا از دیده پرنم بود
Ghazal 2628خنده سوفار با دلگیری پیکان بودنیست ممکن آدمیزاد از دو سر خندان بود
Ghazal 2633مطرب از خود داشت جوش سینه گلهای باغناله بلبل درین بستانسرا بیگانه بود
Ghazal 2667هر سبکمغزی که غافل شد ز دل باطل شودکاه چون بیدانه گردد خرجِ آب و گِل شود
Ghazal 2682عیب پاکان زود بر مردم هویدا میشوددر میان شیر خالص موی رسوا میشود
Ghazal 2688آن لب رنگینسخن بیخواست گویا میشودغنچه چون افتاد بازیگوش خود وامیشود
Ghazal 2693هر که را غمخوار گردی غمگسارت می شودپرده بر هر کس که پوشی پرده دارت می شود
Ghazal 2706هستی ظاهر حجاب قرب یزدان می شودذره اینجا پرده خورشید تابان می شود
Ghazal 2709گر ز ریحان خواب بیدردان به سامان می شودخواب من آشفته زان خط چو ریحان می شود؟
Ghazal 2711کار ما از ساغر پرمی به سامان می شودمجلس ما از گل ابری گلستان می شود
Ghazal 2734کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟نیست ممکن گوهر شاداب نم بیرون دهد
Ghazal 2752وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشیددر سواد اعظم چشم غزالان واکشید
Ghazal 2760می به رغم عالم پرشور می باید کشیدغم چو زور آرد می پرزور می باید کشید
Ghazal 2771روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاهدر شب تاریک باید باده روشن کشید
Ghazal 2825اگر از پرده زلف سیه رویش عیان گرددجهان از خنده برق تجلی گلستان گردد
Ghazal 2827بغیر از خامه کز بیطاقتی گرد سخن گرددکجا گرد سر پروانه شمع انجمن گردد؟
Ghazal 2845به اندک فرصتی روشندل از جان سیر می گرددنفس تا راست سازد صبح صادق پیر می گردد
Ghazal 2851خوش آن رهرو که دایم چون فلک بر خویش می گرددکه بر خود هر که گردد بیش، شوقش بیش می گردد
Ghazal 2859دل از گفتار ناسنجیده بی آرام می گرددکه شکر خواب، تلخ از مرغ بی هنگام می گردد
Ghazal 2905توانگر در دل از سامان خود آزارها داردبه قدر فلس، زیر پوست ماهی خارها دارد
Ghazal 2922به ذوقی تکیه بر شمشیر جسم لاغرم داردکه شبنم در کنار گل حسد بر بسترم دارد
Ghazal 2926مرا نازک نهالی قصد جان ناتوان داردکه تیغش جوهر از پیچ و خم موی میان دارد