Ghazal 6481

نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرومصرع حسن دوبالا نیست در دیوان سرو

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6492

بی طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشوگوهر بی قیمتی، سنگ ته دندان مشو

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6493

غافل از داغ جنون ای دیده روشن مشوگر رهایی چشم داری غافل از روزن مشو

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6494

چو بنشیند، شود صد کوه تمکین همنشین با اوچو برخیزد ز جا، از جای برخیزد زمین با او

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6515

عنان به طول امل داده ای دریغ از توبه کوچه غلط افتاده ای دریغ از تو

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6542

مپسند پر ز داغ کنم از جفای توآن کیسه ها که دوخته ام بر وفای تو

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6544

در هیچ پرده نیست، نباشد نوای توعالم پُر است از تو و خالی است جای تو

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6559

حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاهشمع را فانوس از باد صبا دارد نگاه

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6562

از سر عشاق در زیر فلک سامان مخواهاختیار از گوی عاجز در خم چوگان مخواه

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6577

بی تأمل بر بساط پاکبازان پا منهتا نشویی دست از جان پای در دریا منه

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6578

بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منهآستین خشک را بر دیده های تر منه

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6589

شنیدم آه گرمی با تو گستاخانه سرکردهبه جسم نازکت بیماری چشمت اثر کرده

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6591

می‌دهد عشق به شمشیر صلا بسم اللهتازه کن جانی ازین آب بقا بسم الله

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 6601

گر از طعام تن عام می شود فربهتن کریم ز اطعام می شود فربه

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6628

هر چند هست مشرق دیدار آینهباشد نظر به سینه من تار آینه

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6629

تا کرد خانه از رخ او روشن آینهگیرد ز آفتاب به گل روزن آینه

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6642

آن خوش پسر برآمد از خانه می کشیدهمایل به اوفتادن چون میوه رسیده

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6652

با لباس عنبرین امروز جولان کرده‌ایسرو را در جامه قمری خرامان کرده‌ای

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6685

بر زبان و دل چو کج باشد نبخشاید کسیاز دم عقرب گره جز سنگ نگشاید کسی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6696

سرفرازی را نباشد جنگ با افتادگیدولت خورشید را دارد بپا افتادگی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6712

قطره ای از قلزم توحید باشد هر دلیدست رد بر هیچ مخلوقی منه گر واصلی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6713

ابر مظلم تیره گرداند جهان را در دمییک ترشرو تلخ سازد عیش را بر عالمی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6714

تا نسوزد، عود در مجمر ندارد آدمیتا نگرید، آب در گوهر ندارد آدمی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6715

گر به کار خویشتن چون شمع بینا بودمیزیر تیغ محفل آرا پای بر جا بودمی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6719

برد شبنم را برون از باغ، چشم روشنیبا دل روشن تو محو آب و رنگ گلشنی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6725

تا به کی دل را سیاه از نعمت الوان کنی؟چند در زنگار این آیینه را پنهان کنی؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6726

ای که فکر چاره بیماری دل می‌کنینسبت خود را به چشم یار باطل می‌کنی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6760

خرد در سر مرا در خم فلاطون است پنداریهوس در دل مرا در خاک قارون است پنداری

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6782

جنونم پهن شد صبر از من شیدا چه می خواهی؟عنانداری ز من در دامن صحرا چه می خواهی؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6816

چه بر این آتش هستی چو دخان می لرزی؟چون شرر بر سر این خرده جان می لرزی؟

Saib TabriziGhazal2 min