Ghazal 6247

ز بزم وصل ذوق انتظارم می کشد بیرونز پای گل به صحرا خارخارم می کشد بیرون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6257

نیست بی مغز حقیقت سخن خودشکنانگوش را تنگ شکرساز ازین خوش سخنان

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6267

آه ما با دل جانان چه تواند کردن؟باد با تخت سلیمان چه تواند کردن؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6268

توبه از می به چه تدبیر توانم کردن؟من عاجز چه به تقدیر توانم کردن؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6271

نرسد هیچ کمالی به سخن سنجیدنکه سخن را صله ای نیست به از فهمیدن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6274

پرده عیب جهان است نظر پوشیدنگل بی خار شود خار ز دامن چیدن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6281

روی از خلق نگردانده به حق روی مکنیک جهت تا نشوی روی به آن سوی مکن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6284

می کند آن که علاج دل بیچاره منکاش می داشت خبر از دل آواره من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6285

غنچه از باده نگردد گل خمیازه منچشم مخمور بود رشته شیرازه من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6301

چون دهد چشم ترم اشک به دامان بیرونز آستین بحر کند پنجه مرجان بیرون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6302

نیست در روی زمین سیمبری بهتر ازیننیست در عالم امکان پسری بهتر ازین

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6310

اگر چه خاک کند کشته از نظر پنهانز کشتگان تو شد خاک سر به سر پنهان

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6330

مرا ز لاله چراغ نظر شود روشنز قرب سوخته جانان شرر شود روشن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6338

ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟درین محیط پر از خون چو نوح لنگر کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6348

اگر به سوخته جانی رسد شراره منامید هست که روشن شود ستاره من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6349

ز جوش نشأه به تنگ آمده است شیشه منز زور باده به سنگ آمده است شیشه من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6350

هلاک جلوه برق است آشیانه منبغل چو موج گشاید به سیل خانه من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6356

غم حریص ز دینار می شود افزونز گنج پیچ و خم مار می شود افزون

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6358

ز بی قراری من می کند سفر بالینز دست خویش کنم چو سبو مگر بالین

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6366

امروز رخ نشسته به خون جگر سخناز صلب خامه آمده با چشم تر سخن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6384

غیرت کن و ز آه برافروز شمع خویشدریوزه فروغ ز شمس و قمر مکن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6413

ما از صفای سینه بی کینه بر زمینمالیده ایم چهره آیینه بر زمین

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6426

دزدیده در آن ابروی پیوسته نظر کنزنهار ازین دزد کمربسته حذر کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6440

مکن منع تماشایی ز دیدنکه این گل کم نمی گردد به دیدن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6441

رهن می ناب شد، جبه و دستار منرفت به باد فنا، خرمن پندار من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6459

نیست ممکن برگرفتن دیده از دیدار توختم شد گیرندگی بر مصحف رخسار تو

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6470

می شود روشن چراغ از چهره رنگین توبیمی از کشتن ندارد شمع بر بالین تو

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6475

جوش غیرت می زند خون حنای پای توتا که بوسیده است گستاخانه جای پای تو؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6477

ای زبان شعله از زنهاریان خوی توشاخ گل لرزان ز رشک قامت دلجوی تو

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6479

نافه چین را گریبان پاره سازد موی توبوی پیراهن گره بندد به دامن بوی تو

Saib TabriziGhazal1 min