Iraj Mirza · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
گویند مرا چو زاد مادرپستان به دهن گرفتن آموخت
Scattered verses 13دست در حلقهٔ موی تو کنمبوسهای بر سر و روی تو کنم
Qasida 13برآمد بامدادان مِهرِ انورجهان را کسوتِ نو کرد در بر
Masnavi 15وزیرا از مبارک بیضه ات دورمرا امروز گشته بیضه رنجور
Ghazal 15آزردهام از آن بُتِ بسیار ناز کُنپا از گلیمِ خویش فزونتر دراز کُن
Masnavi 17چنین می گفت شاگردی به مَکتَبکه این مکتب چه تاریکست یارب
Qit'a 19ای مِهین صدر فلک مرتبه در دورۀ توگر شود رنجه دل اهل هنرشایان نیست
Qit'a 20نکویان را بباید آرزو داشتمرا آگاهی اصلاً آرزو نیست
Masnavi 24طبیعت گر شَگَرفی ها نَمایدشِگفتی بر شگفتی ها فزاید
Masnavi 25شد گذار عزبی از در باغدید در باغ یکی ماده الاغ
Masnavi 26طبع من این نکته چه پاکیزه گفتسهل بُوَد خوردن افسوس مفت
Qasida 26امیر کرد مرا امتحان به خطّ و سخنبه روزِ غُرّۀ شَوّال عیدِ روزه شکن
Masnavi 31گفتم به جوانکی مُفَرَّنگکای در خم و چم بسان خرچنگ
Qit'a 56وفا در گل رخان عطر است در گلمن این را خوانده ام وقتی به دفتر
Qit'a 69ای خایه به دست تو اسیرمبنمودهای از جماع سیرم
Qit'a 80آب حیات است پدرسوختهحَبِّ نبات است پدرسوخته
Masnavi 2پادشهی رفت به عزمِ شکاربا حرم و خیل به دریا کنار
Murabba' 2قوام السلطنه به پیشکار داخلی خود میرزا قاسم خان گوید:یک دو روزست دگر دست به کاری نزنی
Zohra and Manuchehr, chapter 2از طَرَفی نیز در آن صبحگاهزُهره مِهین دخترِ خالویِ ماه
Qasida 3ز درج دیده در آورده ام لَالی رانثار مقبره ی درة المعالی را
Ghazal 3خرِ عیسی است که از هر هنری باخبر استهر خری را نتوان گفت که صاحب هنر است
Rubai 3اکنون که هوای ری به سر دارم و بسملبوس همین پوست به بردارم و بس
Masnavi 4از مالِ جهان ز کهنه و نودارم پسری به نام خسرو
Qit'a 4شنیدم کارفرمایی نظر کردز روی کِبر و نَخوَت کارگر را
Masnavi 6ای پسر لحظه ای تو گوش بدهگوش بر قصّه دو موش بده
Qasida 6دلا ز بختِ بدِ من علی قلی خان رفتدریغ و درد که از دست بیست تومان رفت
Ghazal 7شکر خدا را که بخت هادیم آمدنامهای از حاج شیخ هادیم آمد
Arifnama, chapter 8خدایا کی شود این خلق خستهاز این عقد و نکاحِ چشم بسته
Arifnama, chapter 9بیا عارف که دنیا حرف مُفتستگهی نازک گهی پَخ گه کُلفت است
Ghazal 9یاد کردند مرا باز به گلدانِ دگرگلبنانِ دگر از طرفِ گلستانِ دگر