Shams Maghrebi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
قطره ائی از قعر دریا دم مزنذرهئی از مهر والا دم مزن
Ghazal 156بیا دلا به کجا خوردهای شراب بگوز خمّ مست که گشتی چنین خراب بگو
Ghazal 157آن مرغ بلند آشیانهچون کرد هوای دام و دانه
Ghazal 163مرا آن لبت خندان تازهبتن هردم فرستد جان تازه
Ghazal 167زد حلقه دوش بر دل ما یار معنویگفتم که کیست گفت که در باز کن توی
Ghazal 169پیش شیران دعوی شیری مکن چون روبهینا خوش است از زشت و لاغر لاف حسن و فربهی
Ghazal 171دارد نشان یارم هر دلبری و یاریبینم جمال رویش از روی هر نگاری
Ghazal 172تو نگارا به لطافت همگی جان و دلیگرچه ساکن شده در مملکت آب و گلی
Ghazal 173جنون فوق عایات الجنونیجنون من حبیب ذوالفنونی
Ghazal 175چو نیست چشم دلت تا جمال او بینینگر بصورت خود تا مثال او بینی
Ghazal 183ای حسن تو در آیینه صورا و معنیبر دیده ارباب نظر کرده تجلی
Ghazal 185ای آفتاب رویت هرسو فکنده تابیوی از فروغ مهرت هر ذرّه آفتابی
Ghazal 192دلا چرا تو چنین بیقرار و مضطربیچراست نام تو قلب از چه رو منقلبی
Arabic poem 2لقد کنا حروفا عالیاتنزلنا فی سطور سافلات
Rubai 2با آنکه دو کون سر به سر هستی اوستانسان ز چه مغز گشت عالم ز چه پوست
Arabic poem 3بدت ذاتی باعلام الصفاتصفاتی کلها ظهرت بذات
Ghazal 3بیاور ساقی آن جام صفا رادمی از ما رهایی بخش ما را
Ghazal (another source) 4چه مهرست آن نمی دانم که عالم هست ذراتشچه چهرست آن نمی دانم که آدم هست مرآتس
Ghazal 5چه مهر بود که بسرشت دوست در گل ماچه گنج بود که بنهاد یار در دل ما
Arabic poem 6انظر الی النور البسیط و ظلهوانظر الی البحر المحیط و ظله
Ghazal 6ورای مطلب هر طالب است مطلب مابرون زمشرب هر شارب است مشرب ما
Rubai 10من مست و خراب و می پرست آمده اممدهوش ز باده الست آمده ام
Ghazal 12چون تافت بر دل من پرتو جمال حبیببدید دیده جان حسن بر کمال حبیب
Ghazal 13ای کرده متجلی رخت از دیده هر خوبوی حسن و جمال همه خوبان بتو منسوب
Ghazal 14مرا که لعل لبت ساقی است و جام شراباز آن دو نرگس مست توام مدام خراب
Rubai 16آن کس که بدو می شنوم می گویموانکس که بدو هرطرفی میپویم
Rubai 17گنجی که طلسم اوست عالم ماییمذاتی که صفات اوست آدم ماییم
Ghazal 18ای کائنات ذات ترا مظهر صفاتوی پیش اهل دیده صفات تو به ز ذات
Ghazal 19ای از دو جهان نهان عیان کیستوی عین عیان پس این نهان کیست
Rubai 30از مستی باده گر خروشان بدمیکی ساقی بزم درد نوشان بدمی