Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
زمرهای از بلا هلاک شوندبه بلا از گناه پاک شوند
Ghazal 110گر به دست آوریم دامن دوستهمه او را شویم و خود همه اوست
Ghazal 129هم خانهایم، روی گرفتن حلال نیستناگفته پرسشی، که سخن را مجال نیست
Ghazal 165ای طیرهٔ شب طرهٔ خورشید پناهتآرایش عالم رخ رنگین چو ماهت
Ghazal 166بد میکنند مردم زان بیوفا حکایتوانگه رسیده ما را دل دوستی به غایت
Ghazal 167ای شب تیره فرع گیسیویتاصل کفر از سیاهی مویت
Ghazal 168بیا، که دیدن رویت مبارکست صباحبیا، که زنده به بوی تو میشوند ارواح
Ghazal 182بمیرم چشم مستت را که جانم زنده میدارددلم را با خیال خود به جان با زنده میدارد
Ghazal 207صفات قلندر نشان برنگیردصفات تجرد بیان برنگیرد
Ghazal 221با زلف او مردانگی باد صبا را میرسدوز روی او دیوانگی زلف دو تا را میرسد
Ghazal 224تا رسم جگرخواری پیش تو روا باشدعشق تو مرا مشکل کاری به نوا باشد
Ghazal 229بهار و بوستان ما سر کوی تو بس باشدچراغ مجلس ما پرتو روی تو بس باشد
Ghazal 230هر که آن قامت و بالای بلندش باشدچه نظر بر دل بیمار نژندش باشد؟
Ghazal 237هر که صید او شود با دیگری کارش نباشدوانکه داغ او گرفت از بندگی عارش نباشد
Ghazal 238باید که مال دنیا مسمار دل نباشدکین مارها که بینی، جز مار دل نباشد
Ghazal 249بیروی تو جان در تن بیمار همی باشددل شیفته میگردد، تن زار همی باشد
Ghazal 260جهان از باد نوروزی جوان شدزمین در سایهٔ سنبل نهان شد
Ghazal 269هزار قطرهٔ خونم ز چشم تر بچکدز شرم چون عرق از روی آن پسر بچکد
Ghazal 270عرق چو از رخت، ای سرو دلستان، بچکدز خاک لاله برآید، ز لاله جان بچکد
Ghazal 277صبا، رمزی بگو از من به دلداری که خود داندو گر گوید: کدامست این؟ بگو: یاری که خود داند
Ghazal 286نقش لب تو از شکر و پسته بستهاندزلف و رخت ز نسترن و لاله رستهاند
Ghazal 300هر نفسی عشق او بیدل و دینم کندآتش سودای او خاک زمینم کند
Ghazal 311نی بین که چون به درد فغانی همی کند؟هر دم ز عشق ناله بسانی همی کند
Ghazal 324همیشه تا تن من برقرار خواهد بودبه کوی عشق دلم را گذار خواهد بود
Ghazal 331میان ما و تو دوری به اختیار نبودمرا زمان فراق تو در شمار نبود
Ghazal 344روزی کنی به سنگ فراقم جدا ز خودروزی چنان شوی که ندانم ترا ز خود
Ghazal 365هر که مشغول تو گشت از دگران باز آیدوانکه در پای تو افتاد سرافراز آید
Ghazal 368مرا کجا سر زلفت به زیر چنگ آید؟که خاک پای ترا از سپهر ننگ آید
Ghazal 388یک شبم دادی به عمری پیش خود بار، ای پسربعد از آن یادم نکردی، یاد میدار، ای پسر
Ghazal 414هر چه گویم من، ای دبیر، امروزنه به هوشم، ز من مگیر امروز