Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
تویی که از لب لعلت گلاب میریزدز زلف پرشکنت مشک ناب میریزد
Ghazal 220جان و دل را بوی وصل آن دل و جان کی رسد؟وین شب تنهای تاریکی به پایان کی رسد؟
Ghazal 226دلی که با سر زلف تو آشنا باشدگمان مبر که ز خاک درت جدا باشد
Ghazal 227نمیبینم بت خود را، نمیدانم کجا باشد؟دلم آرام چون گیرد؟ که جان از وی جدا باشد
Ghazal 231بهار و باغ با ترکان گل رخسار خوش باشدشراب تلخ با خوبان شیرین کار خوش باشد
Ghazal 233گدایی را که دل در بند یار محتشم باشددلش همخوابهٔ اندوه و جانش جفت غم باشد
Ghazal 241سر عشق از خرد برون باشدعشق را پیشرو جنون باشد
Ghazal 244با عارض و زلفت قمر و قیر چه باشد؟پیش لب و رویت شکر و شیر چه باشد؟
Ghazal 248چون من سر تو دارم سامانم از که باشد؟دردم تو میفرستی، درمانم از که باشد؟
Ghazal 253گل ز روی او شرمسار شددل چو موی او بیقرار شد
Ghazal 254خواهم شبی بر آن دهن تنگ میر شدکامشب مرا تعلق او در ضمیر شد
Ghazal 261عشق را پا و سر پدید نشدزین بیابان خبر پدید نشد
Ghazal 266نه آخر دل من خراب از تو شد؟نه آخر دو چشمم پرآب از تو شد؟
Ghazal 273سرم در عهد ترسایی شبی مهمان عشق آمددلم با راهب دیرش جرس جنبان عشق آمد
Ghazal 276هر که او عاشق آن روی بود صبر نداندعاشق خویشتنست آنکه ازو صبر تواند
Ghazal 278سر نگردانم ازو، گر به سرم گرداندبنهم گردن، اگر خاک درم گرداند
Ghazal 284خانه خالی شد و در کوی دل اغیار نماندهمه غم رفت و به غیر از غم آن یار نماند
Ghazal 285دلبران جمله غلام لب چون نوش تواندبندهٔ حلقهٔ زلفین و بنا گوش تواند
Ghazal 289دشمنان گویی دگر در کار ما کوشیدهاندکان پری رخ را چنین از چشم ما پوشیدهاند
Ghazal 290باز شادروان گل بر روی خار انداختندزلف سنبل بر بنا گوش بهار انداختند
Ghazal 294کی مرا نزد تو همچون دگران بگذارند؟این قدر بس که ز دورم نگران بگذارند
Ghazal 303دلم از لعل تو یک بوسه تمنا نکندکه جفای تو مرا دیده چو دریا نکند
Ghazal 304در آن شمایل موزون چو دل نگاه کندهزار نامه به نقش هوس سیاه کند
Ghazal 306نگار من به یکی لحظه صد بهانه کندوگر به جان طلبم بوسهای رهانه کند
Ghazal 308ترک ستم پرست من ترک جفا نمیکندعهد به سر نمیبرد، وعده وفا نمیکند
Ghazal 313جماعتی که مرا توبه کار میخوانندز عشق توبه بکردم، بگوی: تا دانند
Ghazal 322آنرا که چون تو لاله رخی در سرا بودمیلش به دیدن گل و سوسن چرا بود؟
Ghazal 329دیگی که پار پختم چون ناتمام بودباز آمدم که پخته شود هر چه خام بود
Ghazal 334روز هجران آن نگار این بودمنتهای وصال یار این بود
Ghazal 335دوش بیروی تو باغ عیش را آبی نبودمرغ و ماهی خواب کردند و مرا خوابی نبود