Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
لنگر درین خراب برای چه می کنی؟در راه سیل خواب برای چه میکنی؟
Ghazal 6944چندان به خضر ساز که از خود بدر شویکز خود برون چو خیمه زدی راهبر شوی
Ghazal 6953خون می چکد از تیغ نگاهی که تو داریفریاد ازان چشم سیاهی که تو داری
Ghazal 6955زنهار دل خویش به عالم نگذاریاین عیسی جان بخش به مریم نگذاری
Ghazal 6961با زلف تو دم می زند از نافه گشاییبی شرمی مشک است ز مادر بخطایی!
Ghazal 6963خرابم کرده چشم نیم مستیکه دارد همچو مژگان پیشدستی
Ghazal 6965هوا را گر به فرمان کرده باشیدو صد بتخانه ویران کرده باشی
Ghazal 6966به روی گرم اگر تابنده باشیچراغ مردم بیننده باشی
Ghazal 6977آن را که نیست قسمت از روزی خداییدایم گرسنه چشم است چون کاسه گدایی
Ghazal 6980دلفروزست جام خاموشیما و عیش مدام خاموشی
Ghazal 6982ورق تا نگردانده باد خزانیغنیمت شمر نوبهار جوانی
Ghazal 6986در نظر هر که داد عشق تواش سروریملک سلیمان بود حلقه انگشتری
Ghazal 6988حرف آن لب در میان افکندهایشور محشر در جهان افکندهای
Ghazal 6993با دختر رز دگر نشستیپیمان خدای را شکستی
Ghazal 6994رویی به طراوت قمر داریچشمی ز ستاره شوختر داری
Ghazal 15نم به دل نگذاشت خونم خنجرِ قصاب راجذبهٔ من میکِشد از صلبِ آهن آب را
Ghazal 16غوطه در دریا دهد آتشعنانی آب رارزقِ خاکِ مرده میسازد گرانی آب را
Ghazal 20از جهان تا رشتهتابی دسترس باشد تراهر سر خاری درین وادی عسس باشد ترا
Ghazal 23نیست چون بال و پری تا گِرد سر گردم تو رااز ته دل گِرد سر در هر نظر گردم تو را
Ghazal 25نیست سنگِ کم اگر در پلهٔ میزان تو راکعبه و بتخانه باشد در نظر یکسان تو را
Ghazal 35جانِ عرشی، فرشِ در زندانِ تن باشد چرا؟شعلهٔ جواله در قیدِ لگن باشد چرا
Ghazal 36چشم میپوشی ازان رخسارِ جانپرور چرا؟میکنی آیینه را پنهان ز روشنگر چرا
Ghazal 44غمزهاش افزود در ایامِ خط بیداد رازنگِ زهرِ جانستان شد تیغِ این جلّاد را
Ghazal 84تر به اشکِ تلخ میسازم دِماغِ خویش رازنده میدارم به خونِ دل چراغِ خویش را
Ghazal 101ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق را
Ghazal 106مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیممی کنم شکر به اکسیر قناعت خاک را
Ghazal 116نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم راآتشِ نمرود گلزارست ابراهیم را
Ghazal 128تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرادورگردی و نگاهِ دور میسازد مرا
Ghazal 130تنپرستی زیردستِ خاک میسازد مرابیخودی تاجِ سرِ افلاک میسازد مرا
Ghazal 133از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرااین رهِ پر پیچ و خم بر پا سَلاسِل شد مرا