Ghazal 6940

لنگر درین خراب برای چه می کنی؟در راه سیل خواب برای چه می‌کنی؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6944

چندان به خضر ساز که از خود بدر شویکز خود برون چو خیمه زدی راهبر شوی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6953

خون می چکد از تیغ نگاهی که تو داریفریاد ازان چشم سیاهی که تو داری

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6955

زنهار دل خویش به عالم نگذاریاین عیسی جان بخش به مریم نگذاری

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6961

با زلف تو دم می زند از نافه گشاییبی شرمی مشک است ز مادر بخطایی!

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6963

خرابم کرده چشم نیم مستیکه دارد همچو مژگان پیشدستی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6965

هوا را گر به فرمان کرده باشیدو صد بتخانه ویران کرده باشی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6966

به روی گرم اگر تابنده باشیچراغ مردم بیننده باشی

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 6977

آن را که نیست قسمت از روزی خداییدایم گرسنه چشم است چون کاسه گدایی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6980

دلفروزست جام خاموشیما و عیش مدام خاموشی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6982

ورق تا نگردانده باد خزانیغنیمت شمر نوبهار جوانی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6986

در نظر هر که داد عشق تواش سروریملک سلیمان بود حلقه انگشتری

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6988

حرف آن لب در میان افکنده‌ایشور محشر در جهان افکنده‌ای

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6993

با دختر رز دگر نشستیپیمان خدای را شکستی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6994

رویی به طراوت قمر داریچشمی ز ستاره شوختر داری

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 15

نم به دل نگذاشت خونم خنجرِ قصاب راجذبهٔ من می‌کِشد از صلبِ آهن آب را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 16

غوطه در دریا دهد آتش‌عنانی آب رارزقِ خاکِ مرده می‌سازد گرانی آب را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 20

از جهان تا رشته‌تابی دسترس باشد تراهر سر خاری درین وادی عسس باشد ترا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 23

نیست چون بال و پری تا گِرد سر گردم تو رااز ته دل گِرد سر در هر نظر گردم تو را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 25

نیست سنگِ کم اگر در پلهٔ میزان تو راکعبه و بتخانه باشد در نظر یکسان تو را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 35

جانِ عرشی، فرشِ در زندانِ تن باشد چرا؟شعلهٔ جواله در قیدِ لگن باشد چرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 36

چشم می‌پوشی ازان رخسارِ جان‌پرور چرا؟می‌کنی آیینه را پنهان ز روشنگر چرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 44

غمزه‌اش افزود در ایامِ خط بیداد رازنگِ زهرِ جانستان شد تیغِ این جلّاد را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 84

تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش رازنده می‌دارم به خونِ دل چراغِ خویش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 101

ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 106

مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیممی کنم شکر به اکسیر قناعت خاک را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 116

نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم راآتشِ نمرود گلزارست ابراهیم را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 128

تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرادور‌گردی و نگاهِ دور می‌سازد مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 130

تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرابی‌خودی تاجِ سرِ افلاک می‌سازد مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 133

از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرااین رهِ پر پیچ و خم بر پا سَلاسِل شد مرا

Saib TabriziGhazal2 min