Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
شور شیرین سخنان در به هم آمیختن استسرمه ناله زنجیر ز هم ریختن است
Ghazal 1505شور دریای سخن از دل پر جوش من استقفل گنجینه معنی لب خاموش من است
Ghazal 1516بند و زندان گرامی گهران از جاه استیوسف ما به عزیزی چو رسد در چاه است
Ghazal 1520که به سیب ذقنش چشم هوس دوخته است؟که سهیل (از) عرق شرم برافروخته است
Ghazal 1532از شکر خنده ات آتش به جهان افتاده استاین چه شورست که در عالم جان افتاده است؟
Ghazal 1539دل شب وصل تو از صبح مکدر شده استعیش من تلخ ازین قند مکرر شده است
Ghazal 1550از دل خم می گلرنگ به جام آمده استآفتاب عجبی بر لب بام آمده است
Ghazal 1560نفس باد بهاران چمن آرای خوشی استسایه ابر عجب دام تماشای خوشی است
Ghazal 1566نغمهها گرچه مخالف بود، آواز یکی استپرده هر چند که بسیار شود، ساز یکی است
Ghazal 1575سرو را سرکشی از بار ز بی پروایی استحاصل دست فشاندن به ثمر رعنایی است
Ghazal 1579غوطه در خون زند آن چشم که دیدن دانسترزق دندان شود آن لب که مکیدن دانست
Ghazal 1593آه کز اهل محبت اثری پیدا نیستزآنهمه سوخته جانان شرری پیدا نیست
Ghazal 1602در سیه خانه افلاک، دل روشن نیستاخگری در ته خاکستر این گلخن نیست
Ghazal 1603گرچه نم در جگر و در دل تنگم خون نیستمژه ام چشم به راه مدد جیحون نیست
Ghazal 1616بی لب ساغر می دیده خونپالا داشتخم دلی پر گله از سرکشی مینا داشت
Ghazal 1617از زر و سیم جهان پاس نظر باید داشتدل به چیزی مگذارید که برباید داشت
Ghazal 1630از سر خرده جان، سخت دلیرانه گذشتآفرین باد به پروانه که مردانه گذشت
Ghazal 1641بر روی تو صفا از خط شبرنگ گرفتآخر این آینه خوش صیقلی از رنگ گرفت
Ghazal 1646بنفشه پیش خطت قفل بر زبان انداختگهر ز شرم لبت سنگ در دهان انداخت
Ghazal 1674خوشا سری که ز تدبیر عقل نومیدستکه سال و ماه به دیوانه سر به سر عیدست
Ghazal 1694تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش استسپند مضطرب و مجمر آرمیده خوش است
Ghazal 1702ز خود برآ که سر کوی یار نزدیک استقرارگاه دل بیقرار نزدیک است
Ghazal 1704گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ استسهیل سیب زنخدان شراب گلرنگ است
Ghazal 1705جهان به راه شناسان دیده ور تنگ استفضای بادیه بر چشم راهبر تنگ است
Ghazal 1738رکاب عزم تو در دست خواب سنگین استوگرنه توسن فرصت همیشه در زین است
Ghazal 1768شدم غبار و همان خارخار من باقی استتوجه چمن آرا به این چمن باقی است
Ghazal 1785کدام زهره جبین گوشه نقاب شکست؟که رعشه ساغر زرین آفتاب شکست
Ghazal 1787دل از مشاهده آن خط سیاه شکستفغان که پشت مرا گرد این سپاه شکست
Ghazal 1811به آسمان نرسد هر که خاک پای تو نیستفرو رود به زمین هر که در هوای تو نیست
Ghazal 1840غبار خط تو از دل به هیچ باب نرفتخط غبار به افشاندن از کتاب نرفت