Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هر که از دل دور باشد در نظر منظور نیستهست دایم در نظر آن کس که از دل دور نیست
Ghazal 1281آرزو بسیار و آهم در دل درویش نیستدشت پر نخجیر و یک ناوک مرا در کیش نیست
Ghazal 1293پاکدامان را غمی از تهمت ناپاک نیستبحر را از پنجه خونین مرجان باک نیست
Ghazal 1302خال محتاج کمند زلف عنبرفام نیستدانه چون افتاد گیرا، احتیاج دام نیست
Ghazal 1305داغ من ممنون شکرخند پنهان تو نیستزیر بار منت گرد نمکدان تو نیست
Ghazal 1307هیچ لب زیر فلک بی ناله جانکاه نیستتار و پود عالم امکان به غیر از آه نیست
Ghazal 1312از هلاک ما سیه بختان کسی آزرده نیستمرده ما قابل ماتم چو خون مرده نیست
Ghazal 1313در ریاض آفرینش خاطر آسوده نیستبرگ عیش این چمن جز دست بر هم سوده نیست
Ghazal 1316حسن بالادست را از شوخ چشمان چاره نیستیوسف بی جرم را از چاه و زندان چاره نیست
Ghazal 1329کی حذر از خون خلق آن غمزه خونریز داشت؟داشت پرهیزی گر این بیمار، از پرهیز داشت
Ghazal 1333شب که مجلس روشنی از طلعت جانانه داشتشمع پیش چشم دست از شهپر پروانه داشت
Ghazal 1337طفل بازیگوش ما زین خاکدان دل برنداشتدست در مهد لحد از مهره گل برنداشت
Ghazal 1341حاصلی غیر از تهیدستی دل روشن نداشتشمع با آن منزلت هرگز دو پیراهن نداشت
Ghazal 1342تا دل آزاده برگ عیش در دامن نداشترعشه باد خزان، دستی بر این گلشن نداشت
Ghazal 1343زان کمان ابرو سر تسلیم پیچاندن نداشترو به مرگ از قبله آن تیغ گرداندن نداشت
Ghazal 1346هر که بیخود شد، قدم در آستان دل گذاشتهر که دست افشاند بر جان، پای در منزل گذاشت
Ghazal 1348همت مردانه ما از می حمرا گذشتکشتی ما با دهان خشک ازین دریا گذشت
Ghazal 1354همچو آن رهرو که خواب آلود از منزل گذشتکعبه را گم کرد هر کس بی خبر از دل گذشت
Ghazal 1359عمر من در سایه آن قامت دلجو گذشتاز چنان حیرت فرا سروی چسان این جو گذشت؟
Ghazal 1360مد عمر من چو نی در ناله و زاری گذشتاز تهی مغزی حیاتم در سبکساری گذشت
Ghazal 1364آنچه من برتافتم از درد، مجنون برنتافتاین قدر کوه گران بر سینه هامون برنتافت
Ghazal 1382صبر دامان دل بیتاب نتواند گرفتسد آهن پیش این سیلاب نتواند گرفت
Ghazal 1383جای جام باده را تریاک نتواند گرفتخاک جای آب آتشناک نتواند گرفت
Ghazal 1384آه سرم در تو ای آتش عنان خواهد گرفتخون بلبل را خوان از گلستان خواهد گرفت
Ghazal 1389در خرابات مغان منزل نمیباید گرفتچون گرفتی، کین کس در دل نمیباید گرفت
Ghazal 1395خط کافر لعل سیراب ترا کم کم گرفتدیو از دست سلیمان عاقبت خاتم گرفت
Ghazal 1396عمر اگر باقی است بوسی زان دهن خواهم گرفتخون خود را ازان لب شکرشکن خواهم گرفت
Ghazal 1397از وصال ماه مصر آخر زلیخا جان گرفتدست خود بوسید هر کس دامان پاکان گرفت
Ghazal 1404سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقتگر شبی خواهی شدن مهمان ما وقت است وقت
Ghazal 1409بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بختقانعم با دل بیدار ز بیداری بخت