Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟دلم از کار شد آن غمزه پر کار کجاست؟
Ghazal 1439صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب استجام شیری که برد دل ز شکر مهتاب است
Ghazal 1442میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ استسر به سر دانه این مزرع ویران پوچ است
Ghazal 1447مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودستباده لعلیش از لعل گهربار خودست
Ghazal 1454از شکر چاشنی ناله نی بیشترستاینقدر حسن گلوسوز کجا با شکرست؟
Ghazal 1456در ره عشق که در هر قدمش صد خطرستدیده آبله را هر مژه از نیشترست
Ghazal 1460در ره عشق، قضا کور و قدر بیخبرستمی دهد هر که ازین راه خبر، بیخبرست
Ghazal 1462لب لعلت ز می ناب رباینده ترستچشم مخمور تو از خواب رباینده ترست
Ghazal 1463به تماشای تو از هر مژه راه دگرستهر بن موی کمینگاه نگاه دگرست
Ghazal 1469زاده بد گهر از پاک گهر ممتازستمگس سگ ز مگسهای دگر ممتازست
Ghazal 1470چون به حیرت زدگان است مرا روی سخنطرف صحبت من صورت دیوار بس است
Ghazal 1472خواب و بیداری آن نرگس مخمور خوش استاین سرایی است که در بسته و معمور خوش است
Ghazal 1473ای که قصدت ز سفر یار صداقت کیش استآه ازین راه درازی که ترا در پیش است
Ghazal 1474نوبهار خط آن غنچه دهن در پیش استدل مجروح مرا سیر ختن در پیش است
Ghazal 1491کوثر زنده دلی چشم تر مردان استدل پر آبله درج گهر مردان است
Ghazal 1492دل پر داغ گلستان سحرخیزان استنفس سوخته ریحان سحرخیزان است
Ghazal 1497کلک من شعله برجسته این نه لگن استشمع من باعث دلگرمی هفت انجمن است
Ghazal 1501عشق سرمایه تسکین دل زار من استخانه پرداز جهان خانه نگهدار من است
Ghazal 1507دخل و تحسین بجا باعث احیای من استهر که را درد سخن هست مسیحای من است
Ghazal 1514در کف هر که بود ساغر می، خاتم ازوستهر که در عالم آب است همه عالم ازوست
Ghazal 1521خط چرا در لب همچون شکرش سوخته است؟از دم گرم که آب گهرش سوخته است؟
Ghazal 1527غنچه را چاک به دامن ز گریبان رفته استتا که دیگر به تماشای گلستان رفته است؟
Ghazal 1535آتشم در جگر از چهره گلرنگ زده استلب لعلش به کبابم نمک سنگ زده است
Ghazal 1547صحن گلزار ز گل کاسه پر خون شده استلب جو از شفق گل لب میگون شده است
Ghazal 1555فلک پیر بسی مرگ جوانان دیده استاین کمان پشت سر تیر فراوان دیده است
Ghazal 1562عالم امنی اگر هست همین بیهوشی استهست اگر جنت در بسته همین خاموشی است
Ghazal 1564مایه پرورش عالم اسباب یکی استباغ هر چند به صد رنگ بود آب یکی است
Ghazal 1567لطف و قهر تو به چشم من غمناک یکی استنظر مرحمت و حلقه فتراک یکی است
Ghazal 1569پیش صاحب نظران درد و دوا هر دو یکی استچشم بیمار و لب روح فزا هر دو یکی است
Ghazal 1574صبح میخانه نشینان کف دریای می استشفق باده کشان چهره حمرای می است