Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
شوریده تر از سیل بهارم چه توان کرددر هیچ زمین نیست قرارم چه توان کرد
Ghazal 4386از حسن غریب تو جهان صبح وطن شداین شوره زمین از گل روی تو چمن شد
Ghazal 4402فیض دم صبح از لب خندان تو یابندشهدی است شکرخند که در شان تو یابند
Ghazal 4453خشت از سرخم پنبه ز مینا برباییدبرچهره خود روزن جنت بگشایید
Ghazal 4456خط سیه مبادا زان خال سربرآردعمرش تمام گردد چون مور پربرآرد
Ghazal 4478آن چشم اگرچه خود را بیمار مینمایدغافل مشو ز مکرش عیّار مینماید
Ghazal 4483ستاره سوخته پروای اعتبار نداردکه تخم سوخته حاجت به نوبهار ندارد
Ghazal 4529از بیم خط آن لب شد باریک وچنین باشدآن را که چنین زهری در زیر نگین باشد
Ghazal 4584از خرام ناز منت بر زمین دارد بهارهر طرف صد خرمن گل خوشه چین دارد بهار
Ghazal 4585سنبل او می خرامد دست بر دوش بهارتاکند در وقت فرصت حلقه درگوش بهار
Ghazal 4632سبزه خط می دمد از لعل جانان غم مخورمی شود سیراب خضر از آب حیوان غم مخور
Ghazal 4721ای زلفت از کمند تمنابلند ترمژگان ز زلف و زلف ز بالا بلندتر
Ghazal 4823خضر راه حقیقت است مجازمکن این در به روی خویش فراز
Ghazal 4904تا به همواری برآید کار درتندی مکوشبدخماری دارد ازپی این شراب خامجوش
Ghazal 4922ز مستی در شکر خندست دایم لعل سیرابشگریبان چاک دارد شیشه را زور می نابش
Ghazal 4943چسان دل رانگه دارد کسی از چشم قتالش ؟که گیراتر ز شاهین است مژگان سبکبالش
Ghazal 4945چسان گستاخ گیرم بوسه ازلعل می آشامش؟که رنگ از بوسه خورشید می بازد لب بامش
Ghazal 4973در نقاب است و نظر سوز بود دیدارشآه ازان روز که بی پرده شود رخسارش
Ghazal 5032به هر سیاه درون مشنوان ترانه خویشزمین پاک طلب کن برای دانه خویش
Ghazal 5109ز اضطراب دل کند آن زلف عنبرفام رقصمیکند آری به بال مرغ وحشی دام رقص
Ghazal 5110محبت تو ز دل داد پیچ و تاب عوضگرفت خاک سیه،داد مشک ناب عوض
Ghazal 5140این سرشک آتشین کز دیده می بارد چراغتخم مهری در دل پروانه می کارد چراغ
Ghazal 5334تا ز اهل حیرتم خاطر پریشان نیستمشمع بی فانوسم آن روزی که حیران نیستم
Ghazal 5350سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتمخشک چون سوزن شدم کاین رشته را سر یافتم
Ghazal 5359حنظل افلاک شکر بار باشد صبحدمشاخ خشک کهکشان پربار باشد صبحدم
Ghazal 5361ترک سر کردم زجیب آسمان سر برزدمبی گره چون رشته گشتم غوطه در گوهر زدم
Ghazal 5417از تحمل خصم را چین از جبین وا می کنمبا کلید موم قفل آهنین وامی کنم
Ghazal 5419پرتو مه را قیاس از نور انجم میکنمدر محیط قطره سیر بحر قلزم میکنم
Ghazal 5594ز بی ظرفی به روی گرم جانان برنمی آیمچو نخل موم با خورشید تابان برنمی آیم
Ghazal 5698سبک به چشم تو از شیوه وفا شدهامسزای من که به بیگانه آشنا شدهام