Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مرا دل از قد خم زنگ ناک می گرددز صیقل آینه هرچند پاک می گردد
Ghazal 3695اگر بهانه طفلان تمام می گرددبه بوسه هم لب لعل تو رام می گردد
Ghazal 3697سری که در ره او بی کلاه می گرددفلک سوار چو خورشید و ماه می گردد
Ghazal 3699زمانه ساز به رنگ زمانه می گرددپرشکسته خس آشیانه می گردد
Ghazal 3700ملال در دل بی مدعا نمی گرددز گرد، آب گهر بی صفا نمی گردد
Ghazal 3701ز می پرستی خود لاله برنمیگرددشب سیاه درونان سحر نمیگردد
Ghazal 3702دل رمیده ملول از سفر نمیگرددفتاد هرکه به این راه برنمیگردد
Ghazal 3703نصیب خلق زیاد از نعم نمی گرددز بحر، آب گهر بیش و کم نمی گردد
Ghazal 3718جواب نامه ما را صبا نمی آردبه چشم، کاغذی از توتیا نمی آرد
Ghazal 3722درین چمن سرسبز آن برهنه پا داردکه چار موسم چون سرو یک قبا دارد
Ghazal 3731ز نقشهای غریب آنچه جام جم دارددل شکسته ما بی زیاد و کم دارد
Ghazal 3738چه باده غنچه این باغ در سبو دارد؟که هر نواطلبی برگ عیش ازو دارد
Ghazal 3741درین محیط چو غواص هرکه ته داردچو موج به که سر رشته را نگه دارد
Ghazal 3742شراب روز دل لاله را سیه داردازین سخن مگذر سرسری که ته دارد
Ghazal 3744شکفتگی ز می ناب تازگی داردنشاط در ره سیلاب تازگی دارد
Ghazal 3756به گرد تربت روشندلان دلیر مگردکه ابر، سینه خورشید را نسازد سرد
Ghazal 3761خوش آن که چون گل ازین باغ خنده رو گذردچو برق بر خس و خاشاک آرزو گذرد
Ghazal 3768ز خط صفای دگر روی یار پیدا کردز داغ، حسن دگر لاله زار پیدا کرد
Ghazal 3770به اهل عشق نصیحت چه می تواند کرد؟نمک به شور قیامت چه می تواند کرد؟
Ghazal 3772سبکروی که ز سرپا نمی تواند کردسفر چو قطره به دریا نمی تواند کرد
Ghazal 3774دمید صبح، هوای شراب باید کردسری برون ز گریبان خواب باید کرد
Ghazal 3776ز بس که سنگ ملامت فلک به کارم کردنهفته در جگر سنگ چون شرارم کرد
Ghazal 3783تو را به یوسف مصر اشتباه نتوان کردقیاس آب روان را به چاه نتوان کرد
Ghazal 3786اگر نشسته سفر چون نظر توانی کردز هفت پرده نیلی گذر توانی کرد
Ghazal 3797ز ناقصان خرد من کمال می گیردز زنگ آینه من جمال می گیرد
Ghazal 3802چو تیغ او به جبین چین جوهر اندازدبه نیم چشم زدن قحطی سر اندازد
Ghazal 3805کسی که خرده خود صرف باده می سازدز زنگ آینه خویش ساده می سازد
Ghazal 3806ز آه من دل سنگین یار می لرزدز برق تیشه من کوهسار می لرزد
Ghazal 3807دل شکسته عاشق به آه می لرزدهمیشه بر علم خود سپاه می لرزد
Ghazal 3812مرا ز باده گلگون دماغ می سوزدچو لاله باده من در ایاغ می سوزد