Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ز یاد عیش مرا سینه زنگ می گیردز آب گوهرم آیینه زنگ می گیرد
Ghazal 3798ملال در دل آزاده جا نمی گیردزمین ساده ما نقش پا نمی گیرد
Ghazal 3803بهار را چمنت مست رنگ و بو سازدنقاب را رخت آیینه دورو سازد
Ghazal 3804دل مرا نگه گرم یار می سازدستاره سوخته را این شرار می سازد
Ghazal 3814نگه ز دیده من اشکبار برخیزدنفس ز سینه من زخمدار برخیزد
Ghazal 3818ز جلوه تو چو سیلاب الامان خیزدز پیش راه تو چون گرد آسمان خیزد
Ghazal 3823به می غم از دل افگار برنمی خیزدبه آب از آینه زنگار برنمی خیزد
Ghazal 3853خوش است حس که در پرده حیا باشدکه بدنماست پریزاد خودنماباشد
Ghazal 3856خوشا دلی که دراودرد را گذر باشدخوشا سری که سزاوار دردسر باشد
Ghazal 3861ز چهره حال دل زار من عیان باشدکه از شکستن دل رنگ ترجمان باشد
Ghazal 3874کسی به ملک رضا خشمگین نمی باشددرین ریاض گل آتشین نمی باشد
Ghazal 3885کمند زلف تو خود را به آفتاب رساندتوان به چرخ سرخودزپیچ وتاب رساند
Ghazal 3888ز حرف بر لب شیرین او اثرماندکه دیده نقش پی مور بر شکر ماند
Ghazal 3890اثر ز همت مستانه در شراب نماندفغان که در گهر شاهوارآب نماند
Ghazal 3898سبکروان به زمینی که پاگذاشته اندبنای خانه بدوشی بجا گذاشته اند
Ghazal 3901سزد که خرده جان را کند نثار سپندکه یافت راه سخن در حریم یار سپند
Ghazal 3905سحر که چهره خورشید را به خون شستندگلیم بخت من از آب نیلگون شستند
Ghazal 3907سبکروان که طلبکار یار می گردندغبار رهگذر انتظار می گردند
Ghazal 3908اگر ز چهره داغم نقاب بردارندجهانیان نظر از آفتاب بردارند
Ghazal 3914مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرندز من فروغ گهر مهر وماه می گیرند
Ghazal 3919چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسندبه جوی شیر چو طفلان چرا شوی خرسند
Ghazal 3927چو در پیاله رنجش می عتاب کندپیاله روترش از تلخی شراب کند
Ghazal 3934به هر چمن قد موزون او خرام کندز طوق فاختگان سرو چشم وام کند
Ghazal 3938سخن به مردم افسرده دل اثر چه کندبه خون مرده تقاضای نیشتر چه کند
Ghazal 3939بهار و باغ به دلهای آتشین چه کندبه تخم سوخته دلسوزی زمین چه کند
Ghazal 3940اگر به قامت رعنای او نظاره کندز طوق فاخته زنجیر سروپاره کند
Ghazal 3943کسی برون سرازین بحربیکرانه کندکه سربه اره پشت نهنگ شانه
Ghazal 3944سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکندتمیز گندم و جواز هم آسیا نکند
Ghazal 3952خوش آن کسان که به منت نظر جلا ندهندغبار دیده خودرا به توتیا ندهند
Ghazal 3973دل فسرده ز داغ آتشین عذار شودکه سنگ دیده ور از خرده شرارشود