Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کنشکسته قلم صنع را تماشا کن
Ghazal 6333به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کنازین خرابه چو سیلاب رو به دریا کن
Ghazal 6339کرم به ابر سبکدست همچو عمان کنتمام روی زمین را رهین احسان کن
Ghazal 6340قدم ز خویش برون نه فلک سواری کنبکش به جیب سر خود کلاهداری کن
Ghazal 6345صبا برون نرود از غبار خاطر منفزون ز برگ درخت است بار خاطر من
Ghazal 6352رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی منحصار آهن من گشت شیشه جانی من
Ghazal 6354ز تن شکفته رود جان صادقان بیرونکه تیر راست جهد صاف از کمان بیرون
Ghazal 6357ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگینز نقش راست نگردد سیاه روی نگین
Ghazal 6367بوی گل و نسیم صبا می توان شدنگر بگذری ز خویش چها می توان شدن
Ghazal 6368پیش قضای حق دم چون و چرا مزندر بحر بی کنار عبث دست و پا مزن
Ghazal 6371دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسنکآیینه شکسته چراغان شود ز حسن
Ghazal 6373ساقی دمید صبح قدح پر شراب کناز روی گرم خود بط می را کباب کن
Ghazal 6381دل از گناه پاک چو دارالسلام کنخاک سیاه بر سر مینا و جام کن
Ghazal 6382از زنگ کبر آینه خویش ساده کندر زیر پا نظر کن و حج پیاده کن
Ghazal 6383از خود برون نرفته هوای سفر مکناین راه را به پای زمینگیر سر مکن
Ghazal 6385بیجا سخن چو طوطی شکرشکن مکنآیینه گر به حرف درآید سخن مکن
Ghazal 6386عرض صفا به اهل هنر می کنی مکنپیش کلیم دست بدر می کنی مکن
Ghazal 6389در کاسه سپهر کند خاک گرد منرحم است بر کسی که شود هم نبرد من
Ghazal 6394دل کی رسد به وصل تو ای سروناز من؟یک کوچه است زلف ز راه دراز من
Ghazal 6399فیض نسیم صبح بود با فغان منبر شاخ گل گران نبود آشیان من
Ghazal 6402آرد به وجد سوختگان را نوای منمردافکن است باده مردآزمای من
Ghazal 6407گریان ز کوی او دل ما می رود برونزین باغ، آب رو به قفا می رود برون
Ghazal 6410افشان خال بر رخ آن دلربا ببیندر روز اگر ستاره ندیدی بیا ببین
Ghazal 6428جانا که ترا گفت که ترک می و نی کن؟بردار لب از ساغر و خون در دل می کن
Ghazal 6430لب تشنگی حرص ندارد جگر منخشک از قدح شیر برآید شکر من
Ghazal 6439گوشه آن نقاب را بشکنورق انتخاب را بشکن
Ghazal 6448بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار اوجنگ باشد گوش و لب را بر سر گفتار او
Ghazal 6449عشق سلطان و زمین میدان، فلک چوگان در اوسرفرازان جهان چون گوی سرگردان در او
Ghazal 6461می زند ناخن به دل خار سر دیوار توچون تماشایی نظر بردارد از گلزار تو؟
Ghazal 6464نیست صید لاغر من قابل نخجیر تواز سبکروحی مگر بر خاک افتد تیر تو