Ghazal 2550

تشنه جانان را کجا سیراب ساغر می‌کند؟ریگ در یک آب خوردن بحر را بر می‌کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2567

غارت صبر از دلم آن آتشین‌رو می‌کندگرمی خورشید گل را مفلس بو می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2606

گر چنین خوبان صلای جام الفت می دهندبلبل محجوب ما را بال جرأت می دهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2631

دوش بر من سایه آن سرو روان افکنده بودشاخ گل دستی به دوش باغبان افکنده بود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2640

حسرت اوقات غفلت چون زدل بیرون رود؟داغ فرزندست فوت وقت، از دل چون رود؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2686

هرکه می‌گردد ز اهل ذکر، دانا می‌شودخاک چون تسبیح شد بینا و گویا می‌شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2743

صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهدصبحدم بر صدق این معنی گواهی می دهد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2777

نیست از خورشید و ماه این گنبد گردان سفیدز استخوان بیگناهان است این زندان سفید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2792

مبادا بر سر من سایه بال هما افتدکز این ابر سیه آیینه دل از صفا افتد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2800

مبادا کافر از طاق دل پیر مغان افتد!که رزق خاک گردد تیر چون دور از کمان افتد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2895

سر منصور بار آن تیغ بی‌زنهار می‌آردنهالی را که خون آبش بود سربار می‌آرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2994

به خلوت هر که رخت از حلقه جمعیت اندازدزگرداب خطر خود را به مهد راحت اندازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3044

زسوز دل مرا از چشم گریان دود می خیزدازین دریا به جای ابر نیسان دود می خیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3102

خوشا رندی که در میخانه اش آن آبرو باشدکه چون از پا فتد بالینش از دست سبو باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3152

کجا داغ جنون را قدر هر فرزانه می‌داند؟سمندر نشئهٔ این آتشین پیمانه می‌داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3164

زخون خوردن اثرهای نمایان باز می ماندز آهو نافه، گفتار از سخن پرداز می ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3186

کجا از هر مقلد کار ارباب بیان آید؟نیاید از ده انگشت آنچه تنها از زبان آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3193

مرا از غفلت خود بر سر این بیداد می‌آیدنباشد صید اگر غافل چه از صیاد می‌آید؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3238

زدل زنگ کدورت چشم خونپالا نمی شویدکه سبزی را می گلرنگ از مینا نمی شوید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3244

آن که از عمر سبکسیر وفا می طلبدلنگر از سیل و اقامت ز هوا می طلبد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3308

در خور مزد فلک کار به آدم داردخوردن نعمت عالم غم عالم دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3333

جان کس از دیدن آن سیب زنخدان نبرداین ترنجی است که بر هر که خورد جان نبرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3334

از سری جوی سعادت که ز دولت گذردتن به خواری دهد از افسر عزت گذرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3415

چه خیال است به تیغش دل بیتاب رسد؟بیخبر بر سر این تشنه مگر آب رسد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3475

از قضا چشم سیاه تو به یادم آمدقدر انداز نگاه تو به یادم آمد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3489

عارفانی که ازین رشته سری یافته اندبی خبر گشته ز خود تا خبری یافته اند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3544

درد را سوختگان تو به درمان ندهندجگر تشنه به سرچشمه حیوان ندهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3591

خط ازان صفحه رخسار سخنساز شودطوطی از پرتو این آینه غماز شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3653

می خلد بیشتر از تیر به دل موی سفیدکار شمشیر دو دم می کند ابروی سفید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3668

مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبدچو غرقه ای که به هر موجه خطر چسبد

Saib TabriziGhazal1 min