Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
چاره سودای ما پند نصیحتگر نکردتلخی دریا علاج خامی عنبر نکرد
Ghazal 2383مستمع صاحب سخن را بر سر کار آوردغنچه خاموش بلبل را به گفتار آورد
Ghazal 2384می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آوردناخدا را شور دریا بر سر شور آورد
Ghazal 2385عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورداز شکرخند سلیمان روزی مور آورد
Ghazal 2386دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟شبنمی چون خرمن گل را در آغوش آورد؟
Ghazal 2387زخمی عشق تو چون رو در بیابان آوردلاله خونگرم خاکستر به دامان آورد
Ghazal 2388عیبجو چندان که عیب از ما به در میآوردغیرت ما زور بر کسب هنر میآورد
Ghazal 2395یار ما در پرده شب باده تنها می خوردسازگارش باد یارب گرچه بی ما می خورد
Ghazal 2408من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟آه صبح و گریه شبها به فریادم رسد
Ghazal 2419حسن خط با حسن خلق و مردمی انباز شدرفته رفته آخر حسنش به از آغاز شد
Ghazal 2420یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شدچرخ گو ناسازشو چون صحبت ما ساز شد
Ghazal 2430از وصال یار داغ حسرت من تازه شدهمچو صبح از مهر تابان قسمتم خمیازه شد
Ghazal 2432آشنای حق شد آن کس کز جهان بیگانه شدهر که زین دریا برآمد گوهر یکدانه شد
Ghazal 2437روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشدهمچو روی نیل بر مصرش روان فرمان نشد
Ghazal 2444هرکه را از خانه بیرون جذبه دل میکشدحلقه از نقش قدم در گوش منزل میکشد
Ghazal 2452از سر پر آرزو دل زردرویی می کشدعاقل از بالای جاهل زردرویی می کشد
Ghazal 2455نه همین از حرف دردآلود من خون می چکدکز نگاه حسرتم بیش از سخن خون می چکد
Ghazal 2476منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اندجان آگاه و زبان نکته سازم داده اند
Ghazal 2484وقت جمعی خوش که دفتر را در آب افکنده اندمهر گل از دوربینی بر گلاب افکنده اند
Ghazal 2486شوخچشمان درد بیش و کم به دل افزودهاندورنه ارباب رضا از بیش و کم آسودهاند
Ghazal 2490تا برون آمد به سیر ماه آن مشکین کمندبر فلک ماه تمام از هاله شد زناربند
Ghazal 2491پای رفتن از حریم او کجا دارد سپند؟در تماشاگاه او پا در حنا دارد سپند
Ghazal 2503با دهان خشک هرکس خندهٔ تر میزندساغر تبخالهاش پهلو به کوثر میزند
Ghazal 2505با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زندبوسه چون ساغر بر آن لبهای میگون می زند
Ghazal 2506چون ز تاب می رخت بر لاله پهلو میزندغنچه در پیش گل روی تو زانو میزند
Ghazal 2507شانه چون بر زلف خود آن عنبرینمو میزنددر بیابان داغهای لاله را بو میزند
Ghazal 2512هر که بال و پر چو سرو از همت والا کندسیر با استادگی در عالم بالا کند
Ghazal 2513می به جرأت در قدح در پای خم مینا کنددخل دریا ابر را در خرج بی پروا کند
Ghazal 2514پیش ابر نوبهاران چون صدف لب وا کندشور غیرت زندگی را تلخ بر دریا کند
Ghazal 2525آسمان از برق آهم دست و پا را گم کندشور اشک من نمک در دیده انجم کند