Ghazal 2379

چاره سودای ما پند نصیحتگر نکردتلخی دریا علاج خامی عنبر نکرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2383

مستمع صاحب سخن را بر سر کار آوردغنچه خاموش بلبل را به گفتار آورد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2384

می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آوردناخدا را شور دریا بر سر شور آورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2385

عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورداز شکرخند سلیمان روزی مور آورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2386

دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟شبنمی چون خرمن گل را در آغوش آورد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2387

زخمی عشق تو چون رو در بیابان آوردلاله خونگرم خاکستر به دامان آورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2388

عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آوردغیرت ما زور بر کسب هنر می‌آورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2395

یار ما در پرده شب باده تنها می خوردسازگارش باد یارب گرچه بی ما می خورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2408

من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟آه صبح و گریه شبها به فریادم رسد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2419

حسن خط با حسن خلق و مردمی انباز شدرفته رفته آخر حسنش به از آغاز شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2420

یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شدچرخ گو ناسازشو چون صحبت ما ساز شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2430

از وصال یار داغ حسرت من تازه شدهمچو صبح از مهر تابان قسمتم خمیازه شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2432

آشنای حق شد آن کس کز جهان بیگانه شدهر که زین دریا برآمد گوهر یکدانه شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2437

روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشدهمچو روی نیل بر مصرش روان فرمان نشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2444

هرکه را از خانه بیرون جذبه دل می‌کشدحلقه از نقش قدم در گوش منزل می‌کشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2452

از سر پر آرزو دل زردرویی می کشدعاقل از بالای جاهل زردرویی می کشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2455

نه همین از حرف دردآلود من خون می چکدکز نگاه حسرتم بیش از سخن خون می چکد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2476

منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اندجان آگاه و زبان نکته سازم داده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2484

وقت جمعی خوش که دفتر را در آب افکنده اندمهر گل از دوربینی بر گلاب افکنده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2486

شوخ‌چشمان درد بیش و کم به دل افزوده‌اندورنه ارباب رضا از بیش و کم آسوده‌اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2490

تا برون آمد به سیر ماه آن مشکین کمندبر فلک ماه تمام از هاله شد زناربند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2491

پای رفتن از حریم او کجا دارد سپند؟در تماشاگاه او پا در حنا دارد سپند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2503

با دهان خشک هرکس خندهٔ تر می‌زندساغر تبخاله‌اش پهلو به کوثر می‌زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2505

با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زندبوسه چون ساغر بر آن لبهای میگون می زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2506

چون ز تاب می رخت بر لاله پهلو می‌زندغنچه در پیش گل روی تو زانو می‌زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2507

شانه چون بر زلف خود آن عنبرین‌مو می‌زنددر بیابان داغ‌های لاله را بو می‌زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2512

هر که بال و پر چو سرو از همت والا کندسیر با استادگی در عالم بالا کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2513

می به جرأت در قدح در پای خم مینا کنددخل دریا ابر را در خرج بی پروا کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2514

پیش ابر نوبهاران چون صدف لب وا کندشور غیرت زندگی را تلخ بر دریا کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2525

آسمان از برق آهم دست و پا را گم کندشور اشک من نمک در دیده انجم کند

Saib TabriziGhazal1 min