Ghazal 598

مکن ز ساده دلی خرج چشم بد خود رانگاه دار چو آیینه در نمد خود را

Saib TabriziGhazal2 min
Miscellaneous poem 614

اگر ز تیغ کند روزگار افسر توبرون نمی رود این باد نخوت از سر تو

Saib Tabrizi1 min
Ghazal 619

ز درد و داغ محبت سرشته اند مرادر آفتاب قیامت برشته اند مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Miscellaneous poem 636

رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو

Saib Tabrizi1 min
Ghazal 649

به کوی عشق مبر زاهد ریایی رامکن به شهر بدآموز، روستایی را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 652

چو دیگران نه به ظاهر بود عبادت ماحضور قلب نمازست در شریعت ما

Saib TabriziGhazal1 min
Miscellaneous poem 673

هر نغمه طرازی نرباید دل مستاناز ناله نی وجد کند محمل مستان

Saib Tabrizi1 min
Ghazal 671

اگر چه خوش نبود سیر بوستان تنهاگرفته ایم اجازت ز باغبان تنها

Saib TabriziGhazal1 min
Miscellaneous poem 682

مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش راوگرنه عشق مسکین چه دارد رونمای او؟

Saib Tabrizi1 min
Ghazal 729

افسرده دل اگر چه ز واسوختن مرابتوان به روی گرم برافروختن مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 817

بر چرخ محیط است فروغ نظر ماساحل دل دریاست ز آب گهر ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 823

خوابیده تر از راه بود راحله مادر سینه صحراست گره قافله ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 853

ای حسن تو برق خانمان‌هاعشق تو دلیل آسمان‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 915

تا گل ز عکس عارض او چیده است آبدر چشمه از نشاط نگنجیده است آب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 972

دل چنین زار و نزار از اختر بد گوهرستشعله لاغر این چنین از چشم تنگ مجمرست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1004

گر نباشد در نظر لیلی مرا هامون بس استنقش پای ناقه برگ عیش این مجنون بس است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1009

پرده شرم و حیا را باده ناب آتش استبر گل کاغذ، هوای عالم آب آتش است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1014

از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش استنقطه پا بر جا خوش و پرگار سرگردان خوش است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1023

چشم خواب آلودگان در انتظار منزل استدیده بیدار دل آیینه دار منزل است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1045

حسن عالمسوز ماه من دو بالای گل استکج نگه کردن به دستارش چه یارای گل است؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1046

زهر در ساغر مرا از سیر ماه و انجم استآسمان پر کواکب شیشه پر کژدم است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1071

بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن استاز رخ آیینه هستی غبار افشاندن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1097

زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی اوستعطسه بی اختیار صبحدم از بوی اوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1098

آتش افروز شکر شیرینی پیغام توستزخم پیرای ملاحت تلخی دشنام توست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1103

باز از معموره دلها فغان برخاسته استچشم مخمور که از خواب گران برخاسته است؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1128

داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده استهمچو مینا میکشی بر گردنم افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1142

خضر را گر سبز آب زندگانی کرده استعالمی را زنده دل آن یار جانی کرده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1146

از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده استدامن گلهابه شبنم آتشین بستر شده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1183

شوق دل دیگر به آب تیغ مژگان تشنه استآتش خاکسترآلودم به دامان تشنه است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1187

صبح از خورشید تابان دست بر دل مانده ای استآفتاب از صبح داغ در نمک خوابانده ای است

Saib TabriziGhazal1 min