Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مکن ز ساده دلی خرج چشم بد خود رانگاه دار چو آیینه در نمد خود را
Miscellaneous poem 614اگر ز تیغ کند روزگار افسر توبرون نمی رود این باد نخوت از سر تو
Ghazal 619ز درد و داغ محبت سرشته اند مرادر آفتاب قیامت برشته اند مرا
Miscellaneous poem 636رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو
Ghazal 649به کوی عشق مبر زاهد ریایی رامکن به شهر بدآموز، روستایی را
Ghazal 652چو دیگران نه به ظاهر بود عبادت ماحضور قلب نمازست در شریعت ما
Miscellaneous poem 673هر نغمه طرازی نرباید دل مستاناز ناله نی وجد کند محمل مستان
Ghazal 671اگر چه خوش نبود سیر بوستان تنهاگرفته ایم اجازت ز باغبان تنها
Miscellaneous poem 682مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش راوگرنه عشق مسکین چه دارد رونمای او؟
Ghazal 729افسرده دل اگر چه ز واسوختن مرابتوان به روی گرم برافروختن مرا
Ghazal 817بر چرخ محیط است فروغ نظر ماساحل دل دریاست ز آب گهر ما
Ghazal 823خوابیده تر از راه بود راحله مادر سینه صحراست گره قافله ما
Ghazal 853ای حسن تو برق خانمانهاعشق تو دلیل آسمانها
Ghazal 915تا گل ز عکس عارض او چیده است آبدر چشمه از نشاط نگنجیده است آب
Ghazal 972دل چنین زار و نزار از اختر بد گوهرستشعله لاغر این چنین از چشم تنگ مجمرست
Ghazal 1004گر نباشد در نظر لیلی مرا هامون بس استنقش پای ناقه برگ عیش این مجنون بس است
Ghazal 1009پرده شرم و حیا را باده ناب آتش استبر گل کاغذ، هوای عالم آب آتش است
Ghazal 1014از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش استنقطه پا بر جا خوش و پرگار سرگردان خوش است
Ghazal 1023چشم خواب آلودگان در انتظار منزل استدیده بیدار دل آیینه دار منزل است
Ghazal 1045حسن عالمسوز ماه من دو بالای گل استکج نگه کردن به دستارش چه یارای گل است؟
Ghazal 1046زهر در ساغر مرا از سیر ماه و انجم استآسمان پر کواکب شیشه پر کژدم است
Ghazal 1071بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن استاز رخ آیینه هستی غبار افشاندن است
Ghazal 1097زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی اوستعطسه بی اختیار صبحدم از بوی اوست
Ghazal 1098آتش افروز شکر شیرینی پیغام توستزخم پیرای ملاحت تلخی دشنام توست
Ghazal 1103باز از معموره دلها فغان برخاسته استچشم مخمور که از خواب گران برخاسته است؟
Ghazal 1128داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده استهمچو مینا میکشی بر گردنم افتاده است
Ghazal 1142خضر را گر سبز آب زندگانی کرده استعالمی را زنده دل آن یار جانی کرده است
Ghazal 1146از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده استدامن گلهابه شبنم آتشین بستر شده است
Ghazal 1183شوق دل دیگر به آب تیغ مژگان تشنه استآتش خاکسترآلودم به دامان تشنه است
Ghazal 1187صبح از خورشید تابان دست بر دل مانده ای استآفتاب از صبح داغ در نمک خوابانده ای است