Ghazal 2164

رخسار تو روز سیه ریش ندیده استزلف سیهت مفلسی دل نکشیده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2176

خام است شرابی که در او غلغله ای هستپوچ است زمینی که در او زلزله ای هست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2210

در دل هر که ذوق شبگیرستخنده صبح، خنده شیرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2231

هر خار این گلستان مفتاح دلگشایی استهر شبنمی درین باغ جام جهان نمایی است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2234

کجا میل کبابم در شراب است؟بط می هم شراب و هم کباب است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2245

از نظر هرگز خیالش دور نیستیک نفس دریای ما بی شور نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2248

پیغام، نمکچش وصال استدلخوش کن عاشقان خیال است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2268

نیست با دیده ظاهر دل روشن محتاجنبود خانه آیینه به روزن محتاج

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2271

تا چند آه سرد کشی ز آرزوی گنج؟تا کی به گرد مار بگردی به بوی گنج؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2337

می خورد با دیگران مستانه بر ما بگذرددر فرنگ این ظلم و این بیداد حاشا بگذرد!

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 2362

دل در آن زلف کمندانداز خود را جمع کردکبک من در چنگل شهباز خود را جمع کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2371

عاقبت تسخیر آن سیمین بدن خواهیم کردچشم چون دستار خود را پیرهن خواهیم کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2396

شمع ما را عاقبت اشک دمادم می خوردحاصل این بوستان را چشم شبنم می خورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2398

خون خود یوسف درون چاه کنعان می خورداین سزای آن که روی دست اخوان می خورد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2467

از دیار مردمی دیار در عالم نماندآشنارویی به جز دیوار در عالم نماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2537

ترک یاران کرده ای ای بیوفا، یار این کند؟دل زپیمان برگرفتی، هیچ دلدار این کند؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2550

تشنه جانان را کجا سیراب ساغر می‌کند؟ریگ در یک آب خوردن بحر را بر می‌کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2563

ساغر پر می علاج جان محزون می‌کندگرد پاک از چهره سیلاب جیحون می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2601

گوشه گیران کامیاب از عالم بالا شوندفکرها در گوشه گیری آسمان پیما شوند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2702

گلشن حسن از بهار عشق خرم می‌شوداشک بلبل رنگ چون گرداند شبنم می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2751

وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشیدخط باطل بر سواد شهر از سودا کشید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2762

جوش گل شد، بادهٔ گلرنگ می‌باید کشیدانتقام از چرخ پر نیرنگ می‌باید کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2857

زدست تنگ بر بی برگ دنیا تنگ می گرددبه ره پیما زکفش تنگ صحرا تنگ می گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2858

از ان در خلوت معشوق بر من حال می گرددکه از چشم سخنگو صحبت من قال می گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2896

تماشای بتان از چشم خون بسیار می‌آردنگاه گرم آخر آه آتشبار می‌آرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3058

غمی هر دم به دل از سینه صد چاک می ریزدزسقف خانه درویش دایم خاک می ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3299

مرهم زخم مرا شور محبت داردپنبه داغ مرا صحبت قیامت دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3372

جان ما تاب زهر زلف پریشان نخورددل ما آب ز هر چاه زنخدان نخورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3616

بس که در سینه من تیر پی تیر آیدنفس از دل چو کشم ناله زنجیر آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3892

به زلف سنبل وخط بنفشه کی پیچممرا که ذوق پریشانی دماغ نماند

Saib TabriziGhazal1 min