Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
دیده خونبار می خواهد نسیم پیرهنتشنه دیدار می خواهد نسیم پیرهن
Ghazal 6161مجلس رقص است، بر تمکین بیفشان آستیندست بالا کن، گلی از عالم بالا بچین
Ghazal 6162خال یا تخم امید عاشق شیداست این؟زلف یا شیراه جمعیت دلهاست این؟
Ghazal 6182از حجاب عشق محرومم ز رخساری چنیندست خالی می روم بیرون ز گلزاری چنین
Ghazal 6187ز بی دردی نمی سازم به صندل دردسر پنهانکه سازم درد را از قدردانی از نظر پنهان
Ghazal 6195چو نتوان بر کنار افتاد با بحر از شنا کردنکمر چون موج باید در میان بحر وا کردن
Ghazal 6204شراب لعل از لبهای دلبر میتوان خوردنمی بی دردسر زین جام و ساغر میتوان خوردن
Ghazal 6237نبالد بر خود از شهرت دل نازک خیال منز انگشت اشارت بیش می کاهد هلال من
Ghazal 6244به خون غلطد چمن از ناله دردآشنای منقفس پر گل شود از بلبل رنگین نوای من
Ghazal 6245دل نشکسته نتوان برد از ارض و سما بیروننمی آید مسلم دانه ای زین آسیا بیرون
Ghazal 6261دیده زان حسن به سامان چه تواند بردن؟مور از خوان سلیمان چه تواند بردن؟
Ghazal 6280خاک ره باش و تماشای تن آسانی کنخاطر مور به دست آر و سلیمانی کن
Ghazal 6288غم دنیا نبود در دل دیوانه مندیو را راه نباشد به پریخانه من
Ghazal 6289نیست امروز ز مژگان گهرافشانی منگریه شسته است به طفلی خط پیشانی من
Ghazal 6290من که بیخود شدم از می، چه کند ساز به من؟در چنین وقت کجا می رسد آواز به من؟
Ghazal 6293جام می غم ز دل تنگ نیارد بیرونصیقل این آینه از زنگ نیارد بیرون
Ghazal 6295اشک خونین نه ز هر آب و گل آید بیروناین گل از دامن صحرای دل آید بیرون
Ghazal 6305هلال سیل فنایند خانه پردازانبه آب و گل نکنند التفات خودسازان
Ghazal 6312زهی ز صافی چشم تو چشم جان روشننسیم پیش خرام تو بوی پیراهن
Ghazal 6341به رنگ سرو درین باغ زندگانی کنبریز بار ز خود، ترک شادمانی کن
Ghazal 6355لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرونچه زهر بود که آمد ازین نگین بیرون
Ghazal 6363مژگان او ز سنگ کند جوی خون رواناز سنگ این خدنگ کند جوی خون روان
Ghazal 6374از آب زندگی به شراب التفات کناز طول عمر صلح به عرض حیات کن
Ghazal 6390یک دل نشد گشاده ز گفت و شنید منبا هیچ قفل راست نیامد کلید من
Ghazal 6393دلدار رفت و برد دل خاکسار منیکبار شد ز دست کند و شکار من
Ghazal 6408از تن خجل ز شرم گنه رفت جان برونچون ناوک کجی که رود از کمان برون
Ghazal 6415با درد بود صاف دل ساغر مستاننخوت نفروشد به خزف گوهر مستان
Ghazal 6418حیرت زدگان را نشود خواب پریشاندر ساغر گوهر نشود آب پریشان
Ghazal 6432از داغ بود چهره افروخته منگردد ز شرر زنده دل سوخته من
Ghazal 6437ای قامت بلندت معراج آفریدنیک شیوه خرامت در پیش پا ندیدن