Ghazal 6445

لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب اومی شود نرگس به هر رنگی که باشد آب او

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6454

دلنشین افتاده است از بس که خط و خال اوریشه در آیینه چون جوهر کند تمثال او

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6456

خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان اومی شود زخم نمایان عمر جاویدان او

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6458

قسمت آیینه محرومی است از دیدار توعکس ممکن نیست دل بردارد از رخسار تو

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6465

صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش توجوش غیرت می‌زند خون بهار از جوش تو

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6486

خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شوبر جنون زن کامیاب از عشرت طفلانه شو

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6497

چه خوش باشد که گردد دیده روشن از عذار توجواهر سرمه بینش شود خط غبار تو

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6499

بهار آفرینش را نگاری نیست غیر از تونگار این گلستان را بهاری نیست غیر از تو

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6500

زهی گردون کف بی مغزی از دریای عاشق تودو عالم یک گریبان چاک از سودای عشق تو

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6508

نه خط است این که دمید از لب جان پرور توکه به دل بردن ما بست کمر شکر تو

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6514

بیا که سوخت مرا هجر بی مروت توکباب کرد مرا درد و داغ فرقت تو

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6516

ز کعبه سنگ به دل می زند خلیل از توالف به سینه کشد بال جبرئیل از تو

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6517

رسید خانه زین عاقبت به کام از توهلال یکشبه اش شد مه تمام از تو

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6519

ز گل فزود مرا خارخار خنده توکه نیست خنده گل در شمار خنده تو

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6532

از گِرد خط گرفته، مباد آفتاب توچندان که خاک اوست روان باد آب تو

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6566

یارب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار دهچشم بینا، جان آگاه و دل بیدار ده

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6571

در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایدهچون گل از جمعیت خود سوختم بی فایده

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6574

در دل من رشته آمال می گردد گرهزلف در این تنگنا چون خال می گردد گره

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6583

به ساغر نقل کرد از خم شراب آهسته آهستهبرآمد از پس کوه آفتاب آهسته آهسته

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6585

به من شد نرم آن نامهربان آهسته آهستهبلی کم زور می گردد کمان آهسته آهسته

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6590

که یارب گرم در رخسار آن نازک میان دیده؟که آن موی کمر چون موی آتش دیده پیچیده

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6598

ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاهبه تیغ، رشته عمرش کند قضا کوتاه!

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6615

لاله است این که از جگر خاک سرزده؟یا لیلی است سر ز سیه خانه برزده

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6623

در دور خط به حرف رسیدن چه فایده؟در وقت عزل شکوه شنیدن چه فایده؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6624

کی بخت خفته وا کند از کار ما گره؟از رشته هیچ کس نگشاید به پا گره

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6625

بگشا ز بال همت عالی مکان گرهتا کی شوی چو بیضه درین آشیان گره؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6654

از نمکدان تو محشر گرد بیرون رانده ایبرق پیش خوی تندت پای در گل مانده ای

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6663

از شراب لعل تا رخسار را افروختیهر که را بود آرزوی خام در دل سوختی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6670

پیش اغیار از بهار تازه رو گلشن تریاز دل خود در شکست کار من آهن تری

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6674

دل چسان غم های جانان را کند گردآوری؟چون حبابی بحر عمان را کند گردآوری؟

Saib TabriziGhazal2 min