Ghazal 5915

کو می که ز زندان دل تنگ برآیم؟چون لاله نفس سوخته زین سنگ برآیم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5917

از یار ز ناسازی اغیار گذشتیماز کثرت خار از گل بی خار گذشتیم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5934

ما فکر لباس و غم دستار نداریماندیشه سامان چو سر دار نداریم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5946

چشم گشایش از خلق نبود به هیچ بابمدر بزم بیسوادان لب بسته چون کتابم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5954

سوخته جانم غم وسیله ندارمداغ دل لاله ام فتیله ندارم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5962

همه اشکم، همه آهم، همه دردم، همه داغمکه چرا روشن ازان چهره نگردید چراغم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5964

بده می که بر قلب گردون زنیم!ازین شیشه چون رنگ بیرون زنیم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5966

خضر اینجا خاک می لیسد ز شرم ناکسیمن کیم تا تیغ او گردد به خونم ترزبان؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5967

سالکان را کی دل از اسباب می گردد گران؟خار و خس کی بر دل سیلاب می گردد گران؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5971

می کند گل زردرویی از شراب دیگراندردسر می گردد افزون از گلاب دیگران

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5973

خاک را دامان پر زر می کند فصل خزانبادها را کیمیاگر می کند فصل خزان

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5980

سوخته است از آتش گل اشتهای بلبلاننیست چیزی غیر بوی گل غذای بلبلان

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5982

مبتلای آرزوی نفس را عاقل مخوانعنکبوت رشته طول امل را دل مخوان

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5986

با لب او کار دندان می کند سین سخنزین سبب کم حرف افتاده است آن شیرین دهن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5992

چیست جان تا زیر تیغ یار نتوان باختن؟سهل باشد پیش آب زندگی جان باختن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6011

موج دریا را نباشد اختیار خویشتندست بردار از عنان گیر و دار خویشتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6019

پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتنمی خورم قند از شکست آرزوی خویشتن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6027

می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخنکار دندان می کند با آن لب میگون سخن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6028

می شود نقل مجالس چون شود شیرین سخنهمچو خون پنهان نمی ماند چو شد رنگین سخن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6032

باده با رندان صافی سینه می باید زدنحسن اگر داری در آیینه می باید زدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6035

تا به کی پوشیده از همصحبتان ساغر زدن؟در گره تا چند آب خویش چون گوهر زدن؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6038

چیست دانی عشقبازی، بی سخن گویا شدنچشم پوشیدن ز غیر حق، به حق بینا شدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6043

خانه سوز و آشیان پرداز می باید شدنبا نسیم صبح هم پرواز می باید شدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6044

در حضور بلبلان خاموش می باید شدنهمچو شاخ گل سراپا گوش می باید شدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6050

گر تو ای سرو روان خواهی هم آغوشم شدناز مروت نیست اول رهزن هوشم شدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6053

زندگی بخشا! روان چند کس خواهی شدن؟کشته بسیارست، جان چند کس خواهی شدن؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6054

چند با من سرکش ای سرو روان خواهی شدن؟چند بار از بی بری بر باغبان خواهی شدن؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6061

حلقه بر هر در چو خورشید سبک لنگر مزنتا در دل می توان زد حلقه بر هر در مزن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6069

بهر معنی های رنگین لفظ را پرداز کنباده شیراز را در شیشه شیراز کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6083

بر نظربازان ستم در ابتدای خط مکنخشک مغزی در بهار جانفزای خط مکن

Saib TabriziGhazal1 min