Ghazal 4127

آنان که دل به معنی بیگانه بسته اندبر روی آفتاب در خانه بسته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4131

مردان ز جان خویش نه آسان گذشته اندخون خورده اند تا ز سر جان گذشته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4134

جمعی که هوش خود به می ناب داده اندخرمن به برق وخانه به سیلاب داده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4139

جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اندچون راه سر به دامن منزل نهاده‌اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4142

آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اندبالین و بستر از گل بی خار کرده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4145

این غافلان که جود فراموش کرده اندآرایش وجود فراموش کرده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4155

جمعی که زیر خاک دل پاک می برندبا خود بهشت را به ته خاک می برند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4156

این غافلان که دست به پیمانه می‌برنداز چشم شیر شمع به کاشانه می‌برند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4158

آزادگان کجا غم دستار می خورنداین پر دلان قسم به سر دارمی خورند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4166

خط تو راه دین ودل وهوش می زندته جرعه ای است این که به سرجوش می زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4169

زینسان که شیشه خنده مستانه می زندآخر شراب بر سر پیمانه می زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4171

جمعی که در لباس می ناب می کشنددام کتان به چهره مهتاب می کشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4174

محبوس آسمان چه پروبال واکنددر زیر سنگ سبزه چه نشو ونما کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4182

بی حاصلی که تربیت بید می کنداین شغل پوچ را به چه امید می کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4191

هر غافلی که خنده به آواز می‌کندچون کبک رهنمایی شهباز می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4192

نازش کسی که بر پدر خویش می کندسلب نجابت از گهرخویش می کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4204

هر چند یار ما همه جا جلوه می کندنتوان دلیر گفت کجا جلوه می کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4206

زاهد هوای عالم بالا نمی کنداین رود خشک روی به دریا نمی کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4208

الفت به عاشقان سگ آن کو نمی‌کندوحشت رَم از طبیعت آهو نمی‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4210

در موج خیز غم دل آزاد نشکندجوهر طلسم بیضه فولاد نشکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4214

شد چون هدف سر که درین خاکدان بلندکز شش جهت نگشت صدای کمان بلند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4216

آنها که در چمن قدح مل نمی زننددست نشاط در کمر گل نمی زنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4217

اول ثنای عشق فصیحان اداکنندآری طعام را به نمک ابتدا کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4219

گر یوسف مرا به دو عالم بها کنندگرد کسادیم به نظر توتیا کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4220

جمعی که قطع راه به مژگان تر کنندچون رشته دست در کمر صد گهر کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4230

آمد بهار وخلق به گلزار می رونددیوانگان به دامن کهسار می روند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4243

بیرون ز خود کسی که پی مدعا رودبر پشت بام کعبه به کسب هوا رود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4246

چون غمزه تو بر سر بیداد می‌رودآسایش از قلمرو ایجاد می‌رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4276

گفتار صدق، مایهٔ آزار می‌شودچون حرف حق بلند شود دار می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4278

از یاد وصل، دیده من سیر می‌شودمهتاب در پیاله من شیر می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min