Ghazal 4965

چه نسبت بانسیم مصر دارد شوخی بویش؟که خون رامشک سازد در دل صیاد، آهویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4967

کجا چشم ترمن زهره دارد بنگرد سویش؟که می ساید به ابر از بس بلندی تیغ ابرویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4971

بس که آمیخته ناز بود رفتارشباشد ایمن ز چکیدن عرق رخسارش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4974

شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرشقیمتی گشت ازین گردیتیمی گهرش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4977

آب گردد می گلرنگ ز رنگ آلشدیده آینه پرخون شود ازتمثالش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5012

کسی که دیدن روی تو کرد حیرانشبه دیده آب نگردد ز مهر تابانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5013

مدار چشم مروت ز خضر و احسانشکه سر به مهر حباب است آب حیوانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5017

رسیده است به جایی لطافت بدنشکه از نسیم شود داغدار یاسمنش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5018

جدا نمی شود از پیش لعل میگونشچه بوسه گاه شناس است خال موزونش !

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5022

گذشته است ز تعریف،قد رعنایشالف کشد به زمین سرو پیش بالایش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5040

با خلق آشتی کن و با خود به جنگ باشفیروز جنگِ معرکهٔ نام و ننگ باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5045

غافل ز حال عاشق خونین جگر مباشمغرور حسن پا به رکاب اینقدر مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5047

هرجا نمی خرند متاعت گران مباشپرواز گیر و خار و خس آشیان مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5065

سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویشچیندچو سرو دامن همت ز خاک خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5076

سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویشدر پای خم ز دست ندادم سبوی خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5079

چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باششیرازه اوراق دل از چین جبین باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5096

در جهان دل مبند و اسبابشمی جهد برق از ابر سنجابش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5098

می ز شرم لب می آشامشعرق شرم گشت درجامش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5102

از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویشبحر گران وقارم در پاس گوهر خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5103

بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویشخود را خلاص کردم از پاسبانی خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5115

چون برق زود می گذرد آب و تاب خطزنهار دل مبند به موج سراب خط

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5120

در عروج نشأه می می کند طوفان سماعکار دامن می کند بر آتش مستان سماع

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5133

ز سوز عشق بود خارخار گریه شمعبه دست شعله بود اختیار گریه شمع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5137

مشو به دیدن خشک از سمنبران قانعمشو ز خوان سلیمان به استخوان قانع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5146

عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغقطره خود را ندارد از صدف نیسان دریغ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5170

می نماید صد گره را یک گره زنار عشقسبحه داران چون برون آیند ازبازار عشق؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5174

از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشقپرده چون پوشد کسی بر سوزش پنهان عشق؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5182

پای گستاخ منه بر در کاشانه عشقسر منصور بود کنگره خانه عشق

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5189

گردی است صبح ازنفس راستین عشقداغی است مهر از جگر آتشین عشق

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5191

آزرده است گوشه نشین از وداع خلقغافل که اتصال حق است انقطاع خلق

Saib TabriziGhazal1 min