Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
رفت آن عهدی که من بی یار ساغر می زدمبر کمر دارم کنون دستی که بر سر می زدم
Ghazal 5384از دل چون سرمه خود میل آهی می کشمخویش را در گوشه چشم سیاهی می کشم
Ghazal 5411ترک تن دل را نگردانیده روشن چون کنمپشت چون آیینه مظلم به گلخن چون کنم
Ghazal 5412دعوی گردن فرازی با اسیری چون کنمدر صف آزاد مردان این دلیری چون کنم
Ghazal 5415در سماع بیخودی چون دست بالا میکنمکوچهها در رود نیل چرخ پیدا میکنم
Ghazal 5437ما ز بیکاری ز فکر کار فارغ گشته ایماز زیان و سود این بازار فارغ گشته ایم
Ghazal 5442زیر سقف چرخ بیدردانه پا افشرده ایمسیل بی زنهار ما در خانه پا افشرده ایم
Ghazal 5454لطف کن مطرب رهی سر کن که بر جا مانده ایماز رفیقان سبک پرواز تنها مانده ایم
Ghazal 5472در وصالیم و ز هجران دست بر سر میزنیمما به جای نعل وارون حلقه بر در میزنیم
Ghazal 5492به رغبت نقد جان به یار سیمبر دادمازین سودا پشیمان نیستم چون زر به زر دادم
Ghazal 5629از دل سوخته اخگر به گریبان دارمسینه ای گرمتر از خاک شهیدان دارم
Ghazal 5640تاخت از سینه به مژگان دل بازیگوشمگشت بال و پر طوفان دل بازیگوشم
Ghazal 5651چه بود هستی فانی که نثار تو کنم؟این زر قلب چه باشد که به کار تو کنم؟
Ghazal 5717ز جوش عشق تو میخانه در بغل دارمبهشتی از دل دیوانه در بغل دارم
Ghazal 5722نه ذوق صحبت و نه میل گفتگو دارملبی خموشتر از گوش آرزو دارم
Ghazal 5808از گوهر سرشک بود آب و تاب چشمچشمی که خشک شد نبود در حساب چشم
Ghazal 5813اول سری به رخنه دیوار می کشمدیگر به آشیانه خود خار می کشم
Ghazal 5868ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیمسر بر خط پیاله چو مینا گذاشتیم
Ghazal 5893برخیز تا به عالم بی چند و چون رویماز خود به تازیانه آهی برون رویم
Ghazal 5928چندان که چو خورشید به آفاق دویدیمما پیر به روشندلی صبح ندیدیم
Ghazal 5930یک عمر ز هر خار و خسی ناز کشیدیمتا بوی گلی از چمن راز کشیدیم
Ghazal 5947از جام بیخودی کرد ساقی خداپرستمبودم ز بت پرستان تا از خودی نرستم
Ghazal 6001نیستم در عشق کافر ماجرای سوختنمیدهم جان همچو هندو از برای سوختن
Ghazal 6049چند سرگردان درین دریای بی لنگر شدن؟چون حباب از پرده ای در پرده دیگر شدن
Ghazal 6129کی به سنگ از مغز مجنون می رود سودا برون؟چون برد انجم سیاهی از دل شبها برون؟
Ghazal 6194به تدبیر خرد سر پنجه نتوان با قضا کردندرین دریا به دست بسته می باید شنا کردن
Ghazal 6197سرشک تلخ را مشک بود صاحب اثر کردنوگرنه سهل باشد آب شیرین را گهر کردن
Ghazal 6241ز بس دامن کشد در خون مردم نازنین منز دامنگیری او جوی خون شد آستین من
Ghazal 6243اگر اشک پشیمانی نگردد عذرخواه منبپوشد چشمه خورشید را گرد گناه من
Ghazal 6313به آه گرم ز خود پاک می توان رفتنازین کمند به افلاک می توان رفتن