Ghazal 1644

خیال آب مرا در سراب‌ها انداختامید گنج مرا در خراب‌ها انداخت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1647

ز شرم در حرم وصل جان محرم سوختفغان که تشنه ما در کنار زمزم سوخت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1657

خط نرسته ازان لعل آتشین پیداستز لطف، زهر خط از زیر این نگین پیداست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1664

خراب حالی ما از درازی دست استز همت است که دیوار ما چنین پست است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1668

نشاط عالم بی اعتبار درگردستچو برق، خوشدلی روزگار در گردست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1683

سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرستچه عشرتی است که پروانه کم، چراغ پرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1686

به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرستکه میهمان لئیم از حیات خود سیرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1699

اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک استز خط، لب تو گناهی به توبه نزدیک است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1701

به غم نشاط من خاکسار نزدیک استخزان من چو حنا با بهار نزدیک است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1707

دل رمیده ما را صدای پا سنگ استبر آبگینه ما نقش آشنا سنگ است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1708

نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ استکه رزق نخل برومند از ثمر سنگ است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1709

همیشه دیده سوزن ازان به دنبال استکه قبله نظرش رشته های آمال است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1710

سرود مجلس ما جوش مستی ازل استبط شراب در اینجا خروس بی محل است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1714

همین نجابت ذاتی است آنچه محترم استبزرگیی که بود عارضی کم از ورم است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1717

ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم استجلال حسن ز روی جمال معلوم است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1722

خزان بیجگران نوبهار مردان استبه تیغ غوطه زدن سبزه زار مردان است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1723

بلند نام نگردد کسی که در وطن استز نقش ساده بود تا عقیق در یمن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1724

سیاهِ روی عقیق از جدایی یمن استکبودِ چهره یوسف ز دوری وطن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1740

خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوستکباب آتش بی زینهار طلعت اوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1741

ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته استز جستجوی دوا بی نیاز ساخته است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1749

به نامرادی ما عشق مایل افتاده استوگرنه مطلب کونین در دل افتاده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1753

کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده استچو خضر غوطه به سر چشمه بقا زده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1755

به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده استبه یک پیاده کسی لشکری بهم نزده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1766

درین جهان که سرانجام خانه پردازی استعمارتی که به جای خودست خودسازی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1767

میی که درد ندارد صفای درویشی استگلی که رنگ نبازد لقای درویشی است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1772

فضای دشت ز خونین دلان گلستانی استز خود برآ که عجب دامن بیابانی است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1774

ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی استدهان پسته پر از خون دل ز خندانی است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1778

در آن مقام که حیرت دلیل دانایی استنفس شمرده زدن نیز بادپیمایی است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1797

به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیستبه این صفا، گهری در ضمیر کوثر نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1808

اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیستکه تنگنای جهان جای دل تپیدن نیست

Saib TabriziGhazal1 min