Works
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خیال آب مرا در سرابها انداختامید گنج مرا در خرابها انداخت
Ghazal 1647ز شرم در حرم وصل جان محرم سوختفغان که تشنه ما در کنار زمزم سوخت
Ghazal 1657خط نرسته ازان لعل آتشین پیداستز لطف، زهر خط از زیر این نگین پیداست
Ghazal 1664خراب حالی ما از درازی دست استز همت است که دیوار ما چنین پست است
Ghazal 1668نشاط عالم بی اعتبار درگردستچو برق، خوشدلی روزگار در گردست
Ghazal 1683سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرستچه عشرتی است که پروانه کم، چراغ پرست
Ghazal 1686به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرستکه میهمان لئیم از حیات خود سیرست
Ghazal 1699اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک استز خط، لب تو گناهی به توبه نزدیک است
Ghazal 1701به غم نشاط من خاکسار نزدیک استخزان من چو حنا با بهار نزدیک است
Ghazal 1707دل رمیده ما را صدای پا سنگ استبر آبگینه ما نقش آشنا سنگ است
Ghazal 1708نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ استکه رزق نخل برومند از ثمر سنگ است
Ghazal 1709همیشه دیده سوزن ازان به دنبال استکه قبله نظرش رشته های آمال است
Ghazal 1710سرود مجلس ما جوش مستی ازل استبط شراب در اینجا خروس بی محل است
Ghazal 1714همین نجابت ذاتی است آنچه محترم استبزرگیی که بود عارضی کم از ورم است
Ghazal 1717ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم استجلال حسن ز روی جمال معلوم است
Ghazal 1722خزان بیجگران نوبهار مردان استبه تیغ غوطه زدن سبزه زار مردان است
Ghazal 1723بلند نام نگردد کسی که در وطن استز نقش ساده بود تا عقیق در یمن است
Ghazal 1724سیاهِ روی عقیق از جدایی یمن استکبودِ چهره یوسف ز دوری وطن است
Ghazal 1740خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوستکباب آتش بی زینهار طلعت اوست
Ghazal 1741ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته استز جستجوی دوا بی نیاز ساخته است
Ghazal 1749به نامرادی ما عشق مایل افتاده استوگرنه مطلب کونین در دل افتاده است
Ghazal 1753کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده استچو خضر غوطه به سر چشمه بقا زده است
Ghazal 1755به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده استبه یک پیاده کسی لشکری بهم نزده است
Ghazal 1766درین جهان که سرانجام خانه پردازی استعمارتی که به جای خودست خودسازی است
Ghazal 1767میی که درد ندارد صفای درویشی استگلی که رنگ نبازد لقای درویشی است
Ghazal 1772فضای دشت ز خونین دلان گلستانی استز خود برآ که عجب دامن بیابانی است
Ghazal 1774ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی استدهان پسته پر از خون دل ز خندانی است
Ghazal 1778در آن مقام که حیرت دلیل دانایی استنفس شمرده زدن نیز بادپیمایی است
Ghazal 1797به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیستبه این صفا، گهری در ضمیر کوثر نیست
Ghazal 1808اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیستکه تنگنای جهان جای دل تپیدن نیست