Ghazal 4997

به دم چوآتش سوزان، به چهره چون زرباشبر آسمان سخن آفتاب انور باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5001

زنوبهار خط یار ناامید مباشز حسن عاقبت کار نا امید مباش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5012

کسی که دیدن روی تو کرد حیرانشبه دیده آب نگردد ز مهر تابانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5013

مدار چشم مروت ز خضر و احسانشکه سر به مهر حباب است آب حیوانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5017

رسیده است به جایی لطافت بدنشکه از نسیم شود داغدار یاسمنش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5018

جدا نمی شود از پیش لعل میگونشچه بوسه گاه شناس است خال موزونش !

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5045

غافل ز حال عاشق خونین جگر مباشمغرور حسن پا به رکاب اینقدر مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5065

سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویشچیندچو سرو دامن همت ز خاک خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5072

از جا نمی روم چو سپند از نوای خویشآتش زنم به محفل و باشم به جای خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5076

سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویشدر پای خم ز دست ندادم سبوی خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5078

فارغ ز تمنای جهان گذران باشبی داعیه چون دیده حیرت زدگان باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5079

چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باششیرازه اوراق دل از چین جبین باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5080

آن لاله عذاری که منم داغ و کبابشاز خون جگر سوختگان است شرابش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5096

در جهان دل مبند و اسبابشمی جهد برق از ابر سنجابش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5098

می ز شرم لب می آشامشعرق شرم گشت درجامش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5102

از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویشبحر گران وقارم در پاس گوهر خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5103

بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویشخود را خلاص کردم از پاسبانی خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5107

هر حلقه ز کاکل رسایشچشمی است گشاده در قفایش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5112

ندارد صفحه رخسار خوبان اعتبار خطدر آتش دارد از هر حلقه نعلی بیقرار خط

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5119

گرچه دارد تلخی زهر اجل جام وداعبرامید مرگ می نوشم به هنگام وداع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5122

در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمعتا نپیوستم به خاموشی نیاسودم چو شمع

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5133

ز سوز عشق بود خارخار گریه شمعبه دست شعله بود اختیار گریه شمع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5138

دل مست حیرت و سر پرشور درسماعموسی به خواب بیخودی وطور درسماع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5139

دل چون شود جدا ز سر زلف یار جمع؟کز رشته می شود گهر شاهوار جمع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5145

به که نطق خویش از اهل زمان دارم دریغنغمه داودی از آهن دلان دارم دریغ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5149

چنان که بلبل مسکین بود خزان درباغز یار و دوست جدا مانده ام چنان درباغ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5153

چندان که بهارست و خزان است درین باغچشم و دل شبنم نگران است درین باغ

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5163

مدار چشم ازین کور باطنان انصافکه گشته است به عنقا هم آشیان انصاف

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5169

شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشقحنظل افلاک را چون نار خندان کرد عشق

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5174

از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشقپرده چون پوشد کسی بر سوزش پنهان عشق؟

Saib TabriziGhazal1 min