Works
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
قد تو سرو چمن را پیاده می داندرخ تو چهره گل را گشاده می داند
Ghazal 3883دهان تنگ تو هر خردهدان نمیداندکه غیب را به جز از غیبدان نمیداند
Ghazal 3886خط تو سلسله خود به مشک ناب رساندکمند زلف تو خود را به آفتاب رساند
Ghazal 3910سمنبران که به لب آبدار چون گهرندبه چهره از جگر عاشقان برشته ترند
Ghazal 3911به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برندهزار عقد گهر با لب خموش برند
Ghazal 3912سبکروان ز غم روزگار بیخبرندچو دامن فلک از زخم خار بیخبرند
Ghazal 3924چگونه باده عرفان جماعتی نوشندکه باده در رگ تاک است ومست ومدهوشند
Ghazal 3929فغان چه با دل سنگین آن نگار کندخروش بحر به گوش صدف چه کار کند
Ghazal 3931اگر نه چشم من آن دلنواز باز کندمرا ز هر دو جهان کیست بی نیاز کند
Ghazal 3933اجل چه کار به جانهای با کمال کندچرا ملاحظه خورشید از زوال کند
Ghazal 3946خوشا کسی که به دامان خود قدم شکندتمام دست شود خویش را بهم شکند
Ghazal 3948ترانه های جهان گرچه مختلف رنگندتو چون ز پرده برآیی همه یک آهنگند
Ghazal 3949ز دل نگشت مرا آه سینه تاب بلندنشد ز سوختگی دود ازین کباب بلند
Ghazal 3964اگر چه دیده به خواب از صدای آب رودمرا ز قلقل مینا ز دیده خواب رود
Ghazal 3966به گریه نقطه خال تو از نظر نرودکه داغ لاله به خونابه جگر نرود
Ghazal 3969مباد اهل عمل بیخود از شراب شودکه از خرابی او عالمی خراب شود
Ghazal 3989چرا شراب به زاهد کسی به زور دهدبه دست بی بصر آیینه بلور دهد
Ghazal 4018دل گرفته کی از لاله زار بگشایدز دستهای نگارین چه کار بگشاید
Ghazal 4019دل از مشاهده لاله زار نگشایدز دستهای حنابسته کارنگشاید
Ghazal 4035عرق ز شرم تو بر روی آفتاب دویدز شوق لعل تو خون در رگ شراب دوید
Ghazal 4059پیش نسیم صبح گل آغوش باز کرداز پاکدامنان نتوان احتراز کرد
Ghazal 4064خوش وقت قطره ای که زدریا سفر نکردآواره خویش را به هوای گهر نکرد
Ghazal 4073حرف درشت بردل بی کینه می خوردگر سنگ گوهرست به آیینه می خورد
Ghazal 4084دولت به لعل پاک گهر زود می رسدروشن گهر به تاج وکمر زود می رسد
Ghazal 4096تا دیده محو روی تو شد کامیاب شدشبنم به آفتاب رسید آفتاب شد
Ghazal 4122طی شد زمان پیری ودل داغدار ماندصیقل شکست وآینه ام در غبار ماند
Ghazal 4125جمعی که دل به طره طرار بسته انداول کمر به رشته زنار بسته اند
Ghazal 4153عشاق دل به دیده روشن کشیده اندچون ذره رخت خویش به روزن کشیده اند
Ghazal 4167یاقوت با لب تودم از رنگ می زنداین خون گرفته بین که چه بر سنگ می زند
Ghazal 4173وقت است نوبهار در عیش وا کندباغ از شکوفه خنده دندان نما کند