Ghazal 3636

چشم پرحرف و لب بوسه ربا می بایدحسن سهل است، ز معشوق ادا می باید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3640

از تماشا دل افسرده ما نگشایدگره از غنچه پیکان به صبا نگشاید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3654

هرکه آسودگی از عالم امکان جویدثمر از بید و گل از خار مغیلان جوید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3655

غیر کی پیش تو پیغام مرا می گوید؟غرض آلود کجا حرف بجا می گوید؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3656

دست اسباب بگیرید و به سیلاب دهیدبه دل جمع، دگر داد شکر خواب دهید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3658

خوشا کسی که دل خود به چشم مست تو دادز سر گذشت و به دنبال این بلا افتاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3659

بر آن سرم که بشویم ز دیده نقش سوادچه فتنه ها که مرا زین شب سیاه نزاد!

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3669

به درد و داغ دل بیقرار می چسبدشرر به سوخته بی اختیار می چسبد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3672

شبی ستاره دولت به بام ما افتدکه از لب تو شرابی به جام ما افتد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3676

دل از سفر ز بد و نیک باخبر گرددبه قدر آبله هر پای دیده ور گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3678

ز درد و داغ، دل تیره دیده ور گرددزمین سوخته روشن به یک شرر گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3687

خوشا سعادت آن دل که آب می‌گرددکه شبنم آینه آفتاب می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3688

گل عذار تو بی‌آب و تاب می‌گرددسواد زلف تو موج سراب می‌گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3693

فلک ز لنگر من باوقار می گرددزمین ز سایه من بیقرار می گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3704

نمرده، عمر کسی جاودان نمی‌گرددخراب تا نشود این دکان نمی‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3705

جهان حیات کسی را ضمان نمی‌گرددکه مصدر اثری در جهان نمی‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3706

بغیر اشک که راه نگاه من بنددکه دیده قافله ای چشم راهزن بندد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3711

جز آن دهن که ازو خنده سر برون آردکه دیده پسته که از خود شکر برون آرد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3712

چه غم ز خاطر ما دیدنی برون آرد؟چه خار از دل ما سوزنی برون آرد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3715

چه نکهت است که باد بهار می آرد؟که هوش می بدر از دل، قرار می آرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3719

چنان کز آن لب خامش عتاب می باردز آرمیدن ما اضطراب می بارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3725

که می تواند ازان چشم چشم بردارد؟که ریشه از صف مژگان به هر جگر دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3727

چه وسعت است که این بحر پرگهر داردکه هر حباب در او عالم دگر دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3729

تمام رس نبود باده ای که کف داردکه عیب دار بود گوهری که تف دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3734

دل رمیده ما شکوه از وطن داردعقیق ما دل پرخونی از یمن دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3748

چه باک حسن ز چشم پر آب می دارد؟که باده آتش از اشک کباب می دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3749

چه باک دانه خال از گزند می دارد؟ز چشم زخم چه پروا سپند می دارد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3760

تو آن نه ای که ره از خود بدر توانی بردنمرده از سر خود دردسر توانی برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3765

ترا چه غم که شب ما دراز می‌گذرد؟که روزگار تو در خواب ناز می‌گذرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3768

ز خط صفای دگر روی یار پیدا کردز داغ، حسن دگر لاله زار پیدا کرد

Saib TabriziGhazal1 min